• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

اسم‌ مکان‌

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اسم دلالت کننده بر محل وقوع فعل را اسم مکان گویند.



اسم مکان، اسمی است که بر محل وقوع فعل دلالت می‌کند، مانند: «مجلس» که بر محل نشستن، و «مسجد» که بر محل سجده، دلالت می‌کند.


در مورد اسم مکان، برخی اشکال کرده‌اند که: بعضی از مکان‌ها ممکن است هیچ گاه به مبدأ، متلبس نگردد تا این که انقضای مبدأ نسبت به آن تصور شود و در نتیجه، مشمول بحث مشتق گردد؛ برای مثال، امکان دارد مکانی (مانند محبس و مسجد) را برای زندانی کردن متخلف و یا عبادت کردن نمازگزار معین کنند، ولی ممکن است حتی یک نفر به حبس و یا به مسجد نرود، در نتیجه، چگونه انقضای مبدأ در این مکان‌ها متصور است؟


به این اشکال، چنین جواب داده شده که: در اسم مکان، صرف آماده نمودن (شأنیت) محل برای عمل خاص، کافی است؛ یعنی مسجد مکانی است که برای سجده کردن و محبس مکانی است که برای زندانی کردن افراد متخلف در آن، آماده گردیده است.
[۲] دهخدا، علی اکبر، لغت نامه دهخدا، ج۲، ص ۲۱۸۵-۲۱۸۴.
[۳] فاضل لنکرانی، محمد، سیری کامل در اصول فقه، ج۲، ص ۵۷۵-۵۷۴.



۱. اصفهانی، محمد حسین، الفصول الغرویة فی الاصول الفقهیة، ص۵۸.    
۲. دهخدا، علی اکبر، لغت نامه دهخدا، ج۲، ص ۲۱۸۵-۲۱۸۴.
۳. فاضل لنکرانی، محمد، سیری کامل در اصول فقه، ج۲، ص ۵۷۵-۵۷۴.



فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۱۹۲، برگرفته از مقاله «اسم مکان».    


رده‌های این صفحه : مشتق(اصول)




جعبه ابزار