• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

نسبت تقییدی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



نسبت تقییدی، نسبت حاکی از تقیید مفهومی به مفهوم دیگر است.



نسبت تقییدی، نسبتی است که در آن مفهومی به مفهوم دیگر به صورت تقیید ارتباط دارد؛ یعنی ارتباط بین مفاهیم به گونه‌ای است که یکی دایره صدق دیگری را در خارج محدود و آن را تحصیص (حصه حصه) می‌کند؛ برای مثال، در جمله اضافی «ماء البحر» دو مفهوم با یک دیگر ارتباط دارند، اما مفهوم بحر (دریا) دایره شمول مفهوم ماء (آب) را محدود می‌نماید، تا جایی که کلمه «ماء» فقط آب دریا را در بر می‌گیرد و دیگر آب‌ها به وسیله این اضافه از شمول آن خارج می‌شود.


نسبت تقییدی، در نسبت‌های ناقص وجود دارد، مانند: نسبت ناقص وصفی، نسبت ناقص اضافی و نسبت ناقص حرفی که همگی دارای نسبت تقییدی است.


۱. صدر، محمد باقر، بحوث فی علم الاصول، ج۱، ص (۲۸۲-۲۸۱).    



فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوين توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامي، برگرفته از مقاله «نسبت تقییدی».

رده‌های این صفحه : نسبت ناقص




جعبه ابزار