سید ابو بکر بن شهاب حضرمی، عالم و مصلح دینی، در سال ۱۲۶۲ هجری قمری در تریم حضرموت متولد شد و در ۱۳۴۱ هجری قمری در حیدرآباد دکن درگذشت. او برای تحصیل و فعالیتهای علمی به مکه و سپس به مناطق مختلفی مانند عدن، هند، جاوه و مصر سفر کرد و به عنوان عالمی اصلاحطلب شناخته شد. بیش از صد استاد داشت و شاگرد مشهورش محمد بن عقیل علوی بود.
عبدالمسیح الانطاکی، شاعری با اصل یونانی بود که خاندانش از انطاکیه به حلب مهاجرت کردند. او در سال ۱۲۹۱ هجری قمری در سوریه متولد شد، مجله «الشدور» را در سوریه و مجله «العمران» را در مصر منتشر کرد. از مهمترین آثار او «القصیدة العلویة» است.
علی بن ملاّ حمزة خیری بغدادی حلّی، در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در بغداد متولد شد. او مدتی در قریه «ذی الکفل» از توابع حلّه زندگی کرد. وی کاتب «ذرب بن عباس» بود. ماجرای معروف «منارة الکفل» میان مسلمانان و یهودیان در زمان عثمانی حول او شکل گرفت و باعث رواج ضربالمثل «ما أشبهه بمنارة الکفل» شد.
شیخ عبدالحسین بن شیخ عبد علی بن شیخ محمد حسن نجفی صاحب جواهر، از عالمان و شاعران برجسته شیعه در قرن چهاردهم هجری بود. او در سال ۱۲۸۱ ه.ق در نجف اشرف متولد شد. وی پدر محمدمهدی جواهری، شاعر معروف عرب به شمار میرفت. عبد الحسین، فقه و اصول را نزد بزرگانی چون آقا رضا همدانی فراگرفت و به تدریس پرداخت.
مفهوم اعتباری اختصاص زمین به انسان، از مباحث مطرح در فقه سیاسی است. در نظام حقوقی اسلام، اختصاص زمین به انسان در قالب چهار محور اصلی تعریف میشود. اراضی شخصی شامل زمینهایی است که مالکیت فردی آنها از طریق احیا، ارث، پذیرش اسلام یا قراردادهای صلح به رسمیت شناخته شده است. اراضی عمومی
ذوقی (۱۲۷۳-۱۳۳۶ قمری)، با نام میرزا ابوالقاسم ذوقی، از شاعران ایرانی اهل اصفهان بود. وی که افزون بر شاعری از خطی نیکو بهره میبرد، بیشتر عمر را به تجارت و منشیگری گذراند و در اواخر زندگی به انزوا و گوشهگیری پرداخت. دیوان او مشتمل بر پنج هزار بیت است که پس از مرگش به همت برادرش به چاپ رسید.
تراب کاشانی (۱۲۵۲-؟ ه.ش)، با نام کامل محمد هاشم تراب کاشانی، از شاعر ایرانی اهل کاشان، که به گفته حسين امينى در تمام اقسام شعر دست داشت و سرودن حدود شصت هزار بیت شعر به او نسبت داده شده است.
