احمد وائلی، سال ۱۳۴۷ ه.ق در نجف به دنيا آمد. وی خطیب مشهور جهان عرب و خلیج فارس، دکترای شریعت و اقتصاد اسلامی از دانشگاه قاهره داشت. از آثار او میتوان به هویة التشیّع اشاره کرد.
شيخ مهدى بن شيخ عبدالحسين مطر، بزرگترين شاعر زمان خود بود که در سال ۱۳۱۸ ه.ق متولد شد. وی ديوانى مخطوط دارد كه به چاپ رسيده است. او سال ۱۳۹۵ ه.ق وفات يافت.
عادل غضبان، ادیب و نویسندهای که سال ۱۳۲۶ ه.ق در مرسین متولد و در قاهره تحصیل کرد. او سردبیر مجله «الکتاب» و عضو شورای عالی آداب و فنون مصر بود. وی آثار ادبی متعددی از جمله أحمس الاول را تألیف کرد. او در سال ۱۳۹۲ ه.ق وفات يافت.
سيد احمد بن سيد رضا، مشهور به الهندى، از ادبا و طلاب حوزه علمیه نجف بود که سال ۱۳۲۰ ه.ق متولد شد. اشعار وی در بسیاری از نشريات برجسته عراق منتشر شد. احمد، دارای بدیههگویی فوقالعاده و ذوق شعری بود. او در سال ۱۳۹۲ ه.ق وفات يافت.
انور العطّار، شاعر و ادیب بود که سال ۱۹۰۸ ميلادى در دمشق به دنيا آمد و در فضای جنگ جهانی اول رشد یافت. العطّار، با مجلات «الزهراء» و «الرسالة» همکاری داشت. از آثار او میتوان به الاشواق و منعطف النهر اشاره کرد. وی در سال ۱۳۹۲ ه.ق وفات يافت.
نکول مدعی علیه، از مباحث مطرح در قاعده بینه از قواعد فقهیّه است. نکول حالتی است که منکر پس از پیشنهاد سوگند، نه سوگند میخورد و نه آن را به مدعی رد میکند. در حکم نکول اختلاف است: برخی فقها حکم علیه منکر صادر میشود، اما مشهور سوگند را به مدعی رد میکنند. قانون مدنی ایران (ماده ۱۳۲۸ اصلاحی ۱۳۷۰) با نظر مشهور فقها مطابق شده و با سوگند مدعی، حکم صادر میگردد.
