یوم القیامة (فرهنگ شیعه)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
یوم القیامة در اصطلاح قرآنی، یکی از نامهای
روز قیامت است که در
قرآن به آن اشاره شده است.
یوم القیامة به روزی اشاره دارد که
مردگان به
امر خدا زنده شده، از
قبرها برمیخیزند و برای حسابرسی اعمال در پیشگاه الهی به پا میخیزند.
قیامت به دو بخش تقسیم میشود:
•
قیامت کبری: جهانشمول، جاودان و همراه با تغییرات بنیادی در زمین و ستارگان.
زمان وقوع قیامت پدیدهای دگرگونکننده است که تاریخ دقیق آن را تنها
خداوند میداند.
یوم القیامة در اصطلاح قرآنی، از نامهای مشهور و غالب
رستاخیز است که هفتاد بار در
قرآن کریم آمده است. این
نام نیز همچون نامهای دیگر رستاخیز به
وصف و معنایی ویژه از آن روز اشاره دارد.
قیامت روزی است که همه
مردگان به
امر خداوند زنده میشوند و از
قبرها بر میخیزند و در صحرای
محشر حضور مییابند تا به حساب کردارشان رسیدگی شود و هر کس به آنچه کرده است،
جزا ببیند.
اینکه چرا
رستاخیز را
قیامت، گفتهاند، از آن روی است که در آن
روز،
مردمان در پیشگاه خداوند به پا میخیزند و
بازخواست میشوند.
اهل معقول بر آناند که
قیامت بر دو قسم است:
قیامت صغری و
قیامت کبری آدمی پس از
مرگ، به دو
عالم پای مینهد: یکی
قیامت صغری یا «عالم
برزخ» که همچون دنیا، پایان میپذیرد و دیگر، قیامت کبری که جاویدان است و تنها ویژه کسانی خاص نیست؛ بلکه همه آفریدگان آن را خواهند دید.
در نظرگاه
قرآن، وقت قیامت تنها بر
خدا معلوم است و هیچ کس جز او نمیداند قیامت چه هنگام پیش میآید.
به وقت قیامت، تغییری بنیادی برای همه
جهان پیش میآید و
خورشید و
زمین و ستارهگان دگرگون میشوند.
کتاب فرهنگ شیعه، تالیف شده توسط جمعی از نویسندگان، ص۴۸۳.
