ید امانی
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
ید در
فقه به معنای
سلطه و استیلای شخص بر چیزی است، بهگونهای که تحت
اختیار و
تصرف او باشد.
ید امانی استیلای مشروع
انسان بر مال دیگری با اذن
مالک،
ولایت یا اجازه
حاکم شرع است.
ید به لحاظ نوع رابطه و علقه میان صاحب ید و مال، به ید امانی و مالکی و عدوانی تقسیم میشود.
ید امانی عبارت است از:استیلای انسان بر مال دیگری از طریق ولایت بر آن یا با اذن مالک یا حاکم شرعی، مانند استیلای
ولی بر مال
کودکانی که بر آنان
ولایت دارد و استیلای
وصی بر مال مورد وصیت
و استیلای امین بر مال
امانت گذاشته نزد او است.
استیلای انسان بر مال خود است.
ید عدوانی عبارت است از:استیلا بر مالی به ناحق و از روی
ستم، مانند استیلای
غاصب بر مال غصبی است.
• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهمالسّلام)، ج۹، ص۵۹۷.
