• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

گوسفند

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



منبع: گوسفند


گوسفند حیوان اهلی و حلال گوشت و از گروه پستانداران، سُم‌داران و نشخواركنندگان است كه از پشم، شیر و گوشتش استفاده می‌کنند.
از آن در باب‌های طهارت، صلات، زکات، حج، تجارت، عاریه، اجاره، نکاح، صید و ذباحه و اطعمه و اشربه سخن گفته‌اند.



احکام گوسفند در باب‌هایی از فقه بیان شده است.

۱.۱ - طهارت

ادرار و مدفوع گوسفند پاک است، مگر آنکه عادت به خوردن نجاست پیدا کند. در این صورت با استبرا پاک می‌شود. همچنین اگر گوسفندی از شیر خوک تغذیه کند، در حدّی که استخوان‌هایش محکم شود و گوشت در بدنش بروید، ادرار و مدفوع آن نجس خواهد بود. همچنین اگر انسانی با آن آمیزش کند، ادرار و مدفوعش نجس می‌شود.
اگر گوسفندی در آب چاه بیفتد و بمیرد، در صورت عدم تغییر آب چاه، چهل دلو از آن کشیده می‌شود. و اگر گوسفند پس از ذبح در چاه بیفتد و خون او در چاه بریزد، بنابر قول مشهور پنجاه دلو از چاه کشیده می‌شود.

۱.۲ - صلات

نماز گزاردن در طویله مکروه است، جز طویله گوسفند که بعضی آن را استثنا کرده و نماز گزاردن در آن را مکروه ندانسته‌اند.

۱.۳ - زکات

گوسفند از اصناف نُه‌گانه‌ای است که با شرایطی زکات در آنها واجب است.
به قول مشهور، گوسفند پرداختی به عنوان زکات، در صورت میش بودن باید هفت ماهه و در صورت بز بودن باید یک ساله باشد.

۱.۴ - حج

از واجبات حج تمتع قربانی است که باید گوسفند یا گاو و یا شتر باشد.
حج‌گزار می‌تواند در حج قِران با تقلید یا اشعار و یا تلبیه محرم شود. حیوانی که تقلید نسبت به آن صورت می‌گیرد باید گوسفند یا گاو و یا شتر باشد.
کفاره برخی محرمات احرام، مانند استعمال عطر، چیدن ناخن‌های تمامی انگشتان دست یا پا در یک مجلس، پوشیدن لباس دوخته زیر سایبان رفتن و پوشاندن مرد سر خود را، یک گوسفند است که آن را قربانی می‌کند.

۱.۵ - تجارت

ندوشیدن شیر گوسفند با هدف پر شیر نشان دادن آن برای فروختن با قیمتی بیش از قیمت واقعی آن، تصریه نامیده می‌شود و مصداق تدلیس و حرام و موجب ثبوت خیار فسخ برای خریدار بی‌اطلاع از واقع است.

۱.۶ - عاریه

در مالی که عاریه داده می‌شود شرط است که عین آن با استفاده از بین نرود؛ لیکن عاریه دادن گوسفند برای استفاده از شیر آن که «مِنحه» نامیده می‌شود، از آن استثنا شده و صحیح است.

۱.۷ - اجاره

آیا اجاره دادن گوسفند برای استفاده از شیر آن نیز حکم عاریه را دارد و صحیح است یا نه و اجاره باطل می‌باشد؟ مسئله محل اختلاف است. قول دوم به مشهور نسبت داده شده است.

۱.۸ - نکاح

حیوانی که به عنوان عقیقه برای نوزاد قربانی می‌شود باید گوسفند یا گاو و یا شتر باشد.

۱.۹ - صید و ذباحه

به تصریح جمعی، مستحب است هنگام ذبح گوسفند، دو دست و یک پای آن بسته و پای دیگرش باز باشد و با گرفتن پشم آن، حیوان را پس از ذبح نگه دارند تا بدنش سرد شود.

۱.۱۰ - اطعمه و اشربه

گوسفند از حیوانات حلال گوشت است و در روایات، از میان گوشت‌ها به خوردن گوشت گوسفند سفارش ویژه شده است.
گوسفندی که از شیر خوک تغذیه کرده و بر اثر آن استخوانش محکم شده و گوشت در بدنش روییده است، گوشت و نسل آن حرام است، و اگر در این حد شیر نخورده باشد، خوردن گوشت آن مکروه و استبرای آن به مدت هفت روز مستحب است.
گوشت و نسل گوسفندی که انسانی با آن آمیزش کرده است، حرام می‌شود. همچنین گوسفندی که عادت به خوردن نجاست پیدا کرده است، خوردن گوشت آن حرام خواهد بود، مگر آنکه استبرا شود و استبرای آن بنابر قول مشهور ده روز است که در این مدت از خوردن نجاست منع و علف جایگزین آن می‌شود.


۱. خوئی، سیدابوالقاسم، موسوعة الخوئی، ج۲، ص۳۸۲ - ۳۸۶.    
۲. طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروة الوثقی، ج۱، ص۱۱۷.    
۳. خمینی، روح‌الله و سایر مراجع، توضیح المسائل مراجع، ج۱، ص۶۹.    
۴. شیخ مفید، المقنعة، ص۶۶.    
۵. ابن زهره، حمزة بن علی، غنیة النزوع، ص۴۹.    
۶. رازی اصفهانی، محمدتقی، تبصرة الفقهاء، ج۱، ص۲۵۹ – ۲۶۰.    
۷. شهید ثانی، حاشیة شرائع الاسلام، ص۲۴.    
۸. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱، ص۲۳۱.    
۹. علامه حلی، مختلف الشیعة، ج٢، ص۱۰۴.    
۱۰. طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروة الوثقی، ج۲، ص۳۹۹.    
۱۱. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۵، ص۶۵.    
۱۲. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۳، ص۲۶۲-۲۶۳.    
۱۳. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۷، ص۱۷۲.    
۱۴. حسینی عاملی، سیدجواد، مفتاح الکرامة، ج۱۹، ص۴۴۳.    
۱۵. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۷، ص۲۹۵.    
۱۶. طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروة الوثقی، ج۵، ص۱۰۷ - ۱۰۸.    
۱۷. حکیم، سیدمحسن، مستمسک العروة، ج۱۲، ص۱۳۲.    
۱۸. سبزواری، سیدعبدالاعلی، مهذب الاحکام، ج۱۹، ص۱۶۷.    
۱۹. شهید ثانی، الروضة البهیة، ج٥، ص۴۴۷.    
۲۰. فاضل لنکرانی، محمد، تفصیل الشریعة (النکاح)، ص۵۴۱.    
۲۱. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۶، ص۱۳۱ – ۱۳۲.    
۲۲. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۶۴ – ۲۶۵.    
۲۳. حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج۲٥، ص۴۳.    
۲۴. علامه حلی، تحریر الاحکام، ج۴، ص۶۳۳.    
۲۵. شهید اول، الدروس الشرعیة، ج۳، ص٧.    
۲۶. شهید ثانی، الروضة البهیة، ج٧، ص۲۹۳.    
۲۷. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۸۲.    
۲۸. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۸۴.    
۲۹. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۷۲.    
۳۰. طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروة الوثقی، ج۱، ص۲۷۸.    



• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهم‌السلام)، ج۷، ص۲۹۵.






جعبه ابزار