کُلّ (مفردات‌قرآن)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
کُلّ (به ضمّ کاف و تشدید لام) از
واژگان قرآن کریم، اسمی است که دلالت بر
استغراق دارد و به معنی تمام، همه و جمیع است.
کُلَّما به معنای تکرار و «هر وقت» است.
کُلّ:
اسمی دلالت بر استغراق دارد، دائم الاضافه است خواه مضاف الیه در لفظ باشد یا در تقدیر، به نکره و معرفه اضافه می‌شود، معنای تمام، همه و جمیع می‌دهد.
در
اقرب الموارد گوید: گاهی برای تکثیر و
مبالغه آید.
چون ماء مصدری به کُلّ لاحق شود معنی تکرار و «هر وقت» می‌دهد.
به مواردی از
کُلّ که در قرآن به کار رفته است، اشاره می‌شود:
(اِنَّ اللَّهَ عَلی کُلَّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ)
«خدا بر همه چیز توانا است.»
(وَ لا تَبْسُطْها کُلَّ الْبَسْطِ)
«دستت را باز مکن تمام باز کردن.»
(تُدَمِّرُ کُلَّ شَیْ‌ءٍ بِاَمْرِ رَبِّها)
(همه چيز را به فرمان پروردگارش در هم مى‌كوبد و نابود مى‌كند.)
بنا بر قول اقرب الموارد،کلّ گاهی برای تکثیر و مبالغه می‌آید.
مثل آیه فوق.
ولی ظاهرا در
آیه برای استغراق است یعنی هلاک می‌کند هر چیزی را که بر آن بگذرد.
چون ماء مصدری به کُلّ لاحق شود معنی تکرار و «هر وقت» می‌دهد.
(کُلَّما دَخَلَ عَلَیْها زَکَرِیَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً)
«هر وقت
زکریّا در
محراب پیش
مریم آمد نزد وی روزیی یافت.»
•
قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله «کل» ج۶، ص۱۳۷-۱۳۸.
