وَهَب (مفردات‌نهج‌البلاغه)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
وَهَب (به فتح واو و هاء) و
وَهْب (به سکون هاء) و
هِبَة (به کسر هاء و فتح باء) از
واژگان نهج البلاغه به معنای بخشیدن و دادن به غیر
عوض است.
شش مورد از اين مادّه در
نهج‌البلاغه آمده است.
وَهَب و
وَهْب به معنای بخشیدن و دادن به غیر عوض است.
«
اَلهِبَةُ اَن تَجعلَ ملكك لِغَيرکَ بِغَير عِوض.»
یکی از مواردی که در «نهج البلاغه» به‌کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:
مردى در محضر آن‌حضرت به مردى ديگر كه پسرى بر او زائيده شده بود اين‌طور مبارک‌باد گفت: اين گزيده سوار بر تو مبارک‌باد، امام (صلوات‌اللّه‌عليه) فرمود: اين طور بگو:
«شَكَرْتَ الْواهِبَ، وَ بورِكَ لَكَ في الْمَوْهوبِ، وَ بَلَغَ أَشُدَّهُ، وَ رُزِقْتَ بِرَّهُ.» يعنى «خداى بخشنده را سپاس گذار، بخشيده بر تو مباركباد او به كمال خود رسد و خير او روزيت گردد.»
شش مورد از اين ماده در «نهج البلاغه» آمده است.
•
قرشی بنایی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «وهب»، ج۲، ص۱۱۶۵.
