وَهَب (مفرداتقرآن)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
وَهَب (به فتح واو و هاء) و
هِبَه (به کسر هاء و فتح باء) از
واژگان قرآن کریم به معنای بخشیدن و دادن به غیر
عوض است.
وَهّاب (به فتح واو و هاء مشدد) از
اسماء حسنی به معنای بسیار عطا کننده است.
وَهَب و
هِبَة به معنای بخشیدن و دادن به غیر عوض است.
در
مفردات میگوید: «
الْهِبَةُ ان تجعل ملکک لغیرک بغیر عوض.»
به مواردی از
وَهَب که در قرآن به کار رفته است، اشاره میشود:
(الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی وَهَبَ لی عَلَی الْکِبَرِ اِسْماعیلَ وَ اِسْحاقَ)
«
حمد خدا را که در پیری
اسماعیل و
اسحق را به من عطا فرمود.»
وَهّاب از اسماء حسنی به معنای بسیار عطا کننده است.
(وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً اِنَّکَ اَنْتَ الْوَهّابُ)
(از سوى خود، رحمتى بر ما ببخش، زيرا تو بخشندهاى!)
وَهّاب سه بار در قرآن مجید آمده است.
•
قرشی بنابی، علیاکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله «وهب»، ج۷، ص۲۵۵.
