• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

مُؤمن بِسِرِّکُم وَ عَلانِیَتِکُم (زیارت جامعه کبیره)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف





مُؤمن بِسِرِّکُم وَ عَلانِیَتِکُم وَ شاهِدِکُمْ وَ غائِبِکُمْ وَ اوَّلِکُمْ وَ آخِرِکُمْ وَ مُفَوِّضٌ فی ذلِکَ کُلِّهِ الَیْکُمْ وَ مُسَلِّمٌ فیهِ مَعَکُمْ وَ قَلْبی لَکُمْ مُسَلِّمٌ وَ رَاْیی لَکُمْ تَبَعٌ وَ نُصْرَتی لَکُم مُعَدَّةٌ، حَتّی یَحْیِیَ اللّه ُ تَعالی دینِهِ بِکُمْ وَ یَرُدُّکُمْ فی ایّامِهِ وَ یُظْهِرَکُمْ لِعَدْلِهِ وَ یُمَکِّنَکُمْ فی ارْضِهِ، فَمَعَکُمْ مَعَکُمْ لا مَعَ غَیْرِکُمْ، آمَنْتُ بِکُمْ وَ تَوَلَّیْتُ آخِرَکُمْ بِما تَوَلَّیْتُ بِهِ اوَّلَکُمْ
به نهانِ شما و آشکارِ شما، و ظاهرِ شما و غایب شما، و نخستینِ شما و آخرین شما، باور دارم و در همه این امور، خود را به شما وا گذارده‌ام و تسلیم شما هستم و دلم، به فرمانِ شماست، و نظرم، تابع نظر شماست و یاری‌ام برای شما، آماده است تا خداوند متعال، دینش را به شما زنده کند و شما را در دوران خود، برگردانَد و برای گسترش عدالتش، شما را آشکار سازد و در روی زمینش، پا بر جایتان کند. پس با شما هستم؛ با شما، نه با دیگران. به شما ایمان دارم و ولایتِ آخرین شما را پذیرفتم به همان گونه‌ای که ولایت نخستین شما را پذیرفته ام.


سِرّ: راز، سر، امرِ پوشیده. عَلانِیَة: آشکارا، برمَلا.
«العلانیة: خلاف السرّ و هو ظهور الامر».
مُفَوِّض: واگذار کننده، تفویض کننده.
«فوّض الیه الامر: صیّره الیه و جعله الحاکم فیه»
«اُفوّض امری الی اللّه، ‌ای اِتّکل علیه».
تَوَلَّیتُ: پیروی می‌کنم و به آن خشنودم.
«تولّیت فلانا‌ ای اِتّبَعتُه و رضیت به».

در این بخش از «زیارت جامعه»، پیروان اهل بیت (علیهم‌السّلام)، ایمانِ مطلق خود را به آنان، دوباره تکرار می‌کنند و تسلیم بودن مطلقِ خود را در برابر آنان، به ایشان، عرضه می‌نمایند و آمادگی خویش را برای تشکیل حکومت اسلامی به رهبری آنان، اعلام می‌نمایند.


در امامت و رهبری خاندان پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، رازهایی وجود دارد که برای همه، قابل درک و فهم نیست. مقامات باطنی آنها، نقش تکوینیِ آنها در نظام هستی، موضع گیری‌های سیاسی و اجتماعی آنان، حضور و غیبت آنان، تعداد آنها و موارد دیگری از این قبیل، همه راز است؛ امّا کسانی که امامتِ آنان را بر پایه ادلّه قطعی پذیرفته‌اند، باور دارند که همه این رازها، مبتنی بر حکمت است، چه حکمت آن را بدانند و چه ندانند.


پیام دوم این بخش، مبتنی بر ایمان مطلق داشتن به خاندان پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است و از آن رو که، زائر، تسلیم مطلق است، چنین ابراز می‌کند: «من، ایمان خود را به همه امور و اسراری که بدان‌ها اشاره کردم، به شما واگذار کرده‌ام و به طور مطلق، در برابر شما تسلیمم، و این سخن را نه تنها بر زبان جاری می‌سازم؛ بلکه از اعماق جان خود، بِدان باور دارم، و رای من، پیرو رای شماست».
شیخ کلینی، از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده که فرمود:
«مَن سَرَّهُ ان یَستَکمِلَ الایمانَ کُلَّهُ، فَلیَقُل: القَولُ مِنّی فِی جَمِیعِ الاشیاءِ قَولُ آلِ مُحَمَّدٍ فِیما اسَرُّوا وَ ما اعلَنُوا، وَ فیما بَلَغَنِی عَنهُم وَ فِیما لَم یَبلُغَنی»
هر کسی دوست دارد که ایمان کامل داشته باشد، بگوید: «در همه امور پنهان و آشکار، آنچه از آنان که به من رسیده، و آنچه به من نرسیده، رای من، رای خاندان محمّد است».
بنابراین، کسانی که بتوانند صادقانه این بخش از «زیارت جامعه» را بخوانند، از کمال ایمان، برخوردارند.


پیام سوم عبارت یاد شده از «زیارت جامعه»، بیانگر آمادگی زائر برای همکاری جهت تشکیل حکومت جهانی اهل بیت (علیهم‌السّلام) است. در واقع، همه آنچه تاکنون گفته شد، مقدّمه این پیام است که پیروان اهل بیت (علیهم‌السّلام)، اگر صادق هستند، باید برای حکومت جهانی آنان، زمینه‌سازی کنند. زائر بامعرفت، پس از اظهار ایمان به اهل بیت (علیهم‌السّلام) و تسلیم مطلق نمودن خود به ارواح پاک آنان، آمادگی خود را بدین‌سان به آنان، ابراز می‌دارد:
«من، خود را برای یاریِ شما، آماده کرده‌ام تا خداوند، دینش را به وسیله شما زنده گردانَد، و شما را در روزگار نمایش قدرت و عظمت خود، باز گردانَد و شما را برای بر پا کردن عدالت خود در جامعه، آشکار نماید و در زمین خود، تمکّن (توانایی/ امکانات) دهد». تمکّن دادن به اهل بیت (علیهم‌السّلام) در زمین، اشاره به وعده الهی در سوره نور دارد که:

(وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ ءَامَنُواْ مِنکُمْ وَ عَمِلُواْ الصَّــلِحَـتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْاَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ وَ لَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَی لَهُمْ)


«خداوند، به آن کسان از شما که ایمان آوردند و کارهای شایسته کردند، وعده داده که هر آینه، آنان را در زمین، جانشین گردانَد [و حکومت بخشد]، همچنان که کسانی را که پیش از ایشان بودند، جانشین کرد، و دینشان را که برایشان پسندیده است، جایگیر و بر پا می‌سازد».
و در ادامه «زیارت نامه»، خطاب به اهل بیت (علیهم‌السّلام) می‌گوید: «فَمَعَکُمْ، مَعَکمْ لا مَعَ غَیْرِکُم...»؛ یعنی باز هم تاکید می‌کنم که پیوند من با شما، گسستنی نیست: «پس من با شما هستم؛ من با شما هستم. و نه با غیرِ شما.... من به شما، ایمان آورده‌ام و ولایت آخرین امام از شما را همانند ولایت نخستین امام شما، پذیرفته‌ام».





محمدی ری شهری، محمد، تفسیر قرآن ناطق، ص۵۸۷-۵۸۹.    






جعبه ابزار