و یا صحابی ائمه (علیهالسّلام) است، (به صورت الفبایی یا غیر الفبایی) قرار داده باشند. جدیدترین مسندی که به این سبک تالیف شده، المسند الجامع است. یکی از ناموران معاصر علم الحدیث مینویسد: «اولین کسی که احادیث را بر اساس «مسند» جمع آوری کرد، «ابوداوود طیالسی» (متوفای ۲۰۴ هـ. ق) است، که دیگران از وی پیروی کردهاند.» بزرگترین مسانید، مسند امام «احمد بن حنبل» (متوفای ۲۴۱ هـ. ق) و شامل بیش از سی هزار حدیث است.
مسند (به فتح نون) اعتبارات سه گانه دارد: ۱. اسناد، مصدر میمی است؛ مثل «مسند شهاب» و «مسند فردوس» که مراد، اسانید احادیث آنهاست. ۲. کتابی است که روایات صحابه در آن گردآوری شده باشد؛ در این صورت اسم مفعول خواهد بود و از همین بخش است، احادیثی که به یکی از معصومان منتهی میشود؛ مثل مسند امام موسی بن جعفر (علیهالسّلام) و به آن مسانید یا مساند گفته میشود. ۳. حدیث مسند که از اقسام حدیث مشترک خواهد بود.
