• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

مساحقه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


منبع: مساحقه
مقالات مرتبط: مساحقه (مقاله‌دوم).
دیگر کاربردها: سحق (ابهام‌زدایی).


مُساحَقَه به معنای آمیزش زن با زن است که از گناهان کبیره و حرام شمرده شده و حد آن صد تازیانه است.
از احکام آن در باب حدود سخن گفته‌اند.


مساحقه از ریشه «سحق» عبارت است از هم‌جنس بازی دو زن که به منزله لواط در مرد است و با مالیدن دو آلت تناسلی به یکدیگر محقق می‌شود.
[۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۷.    


مساحقه حرام و از گناهان کبیره است
[۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۷ - ۳۸۸.    
[۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۹۰.    
[۴] سبزواری، سیدعبدالاعلی، مهذب الاحکام، ج۲۷، ص۳۱۵.    
[۵] مغنیه، محمدجواد، فقه الامام جعفر الصادق علیه‌السلام، ج۶، ص۲۶۸.
و در برخی روایات، از آن به زنای اکبر تعبیر شده و مرتکب شونده آن مورد لعن قرار گرفته است.
[۶] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج۲۰، ص۳۴۴-۳۴۸.    


کیفر (حد) مساحقه صد تازیانه است؛ خواه مرتکب شونده آزاد باشد یا کنیز؛ مسلمان باشد یا کافر؛ همچنین بنابر قول مشهور، شوهر دار (محصنه) باشد یا بی شوهر.
[۷] شیخ مفید، المقنعة، ص۷۸۷.    
[۸] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۴۶۴.    
برخی گفته‌اند: اگر محصنه باشد، کیفر آن رجم است.
[۹] شیخ طوسی، النهایة، ص۷۰۶.    
[۱۰] قاضی ابن براج، عبدالعزیز بن برّاج، المهذب، ج۲۷، ص۳۱۷.    
[۱۱] ابن حمزه‌ طوسی، محمد بن علی، الوسیلة، ص۴۱۴.    
[۱۲] فیض کاشانی، محمدمحسن، مفاتیح الشرائع، ج۲، ص۷۶.    

حد مساحقه در صورتی که مرتکب آن بالغ و عاقل باشد و از روی اختیار -نه اکراه و اجبار- مرتکب چنین عملی شده باشد، بر وی جاری می‌گردد.
[۱۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۸.    
بنابراین، چنانچه یکی از دو زن نابالغ باشد، حد بر او جاری نمی‌شود؛ بلکه تادیب می‌گردد. همچنین اگر هر دو نابالغ باشند؛
[۱۴] شیخ طوسی، النهایة، ص٧٠٧.    
[۱۵] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۴۶۴.    
لیکن برخی قدما گفته‌اند: اگر زنی دیوانه مرتکب این عمل شود، حد بر او جاری می‌گردد؛ اما اگر زنی دیگر با او مساحقه کند، بر دیوانه حد جاری نمی‌شود؛
[۱۶] شیخ مفید، المقنعة، ص۷۸۸.    
[۱۷] شیخ طوسی، النهایة، ص۷۰۶.    
بلکه تادیب می‌شود.
[۱۸] شهید ثانی، الروضة البهیة، ج۹، ص۱۵۹.    

در صورت تکرار مساحقه و اجرای دو یا سه بار حد بر مرتکب شونده آن، در بار سوم یا چهارم ـ بنابر اختلاف دیدگاه‌ها در مسئله- کشته می‌شود.
[۱۹] علامه حلی، تحریر الاحکام، ج۵، ص۳۳۴.    
[۲۰] فاضل هندی، محمد بن حسن، کشف اللثام، ج۱۰، ص۵۰۳.    
[۲۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۹۰.    

چنانچه زنی پس از آمیزش با همسرش با دختری مساحقه کند منی شوهرش از او به آن دختر منتقل و او حامله گردد، به گفته برخی، حد رجم بر زن جاری و بر دختر پس از وضع حمل صد تازیانه زده می‌شود و کودک به شوهر زن ملحق می‌گردد. زن نیز باید برای زوال بکارت دختر بر اثر وضع حمل، مهر المثل او را پرداخت کند؛
[۲۲] شیخ طوسی، النهایة، ص۷۰۷.    
[۲۳] شیخ حر عاملی، هدایة الامة، ج۸، ص۴۵۲.    
[۲۴] حکیم، سیدمحسن، منهاج الصالحین، ج۲، ص۳۰۰ – ۳۰۱.    
لیکن برخی، حد زن را نیز صد تازیانه دانسته و کودک را به مرد ملحق ندانسته و بر زن مهری ثابت ندانسته‌اند؛
[۲۵] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۴۶۵.    
لیکن مشهور، الحاق کودک به مرد و ثبوت مهر بر زن و ثبوت صد تازیانه بر زن و دختر می‌باشد.
[۲۶] علامه حلی، تحریر الاحکام، ج۵، ص۳۳۴ - ۳۳۵.    
[۲۷] فخرالمحققین حلی، محمد بن حسن، ایضاح الفوائد، ج۴، ص۴۹۴ - ۴۹۵.    
[۲۸] فاضل مقداد، مقداد بن عبداللّه، التنقیح الرائع، ج۴، ص۳۵۵ - ۳۵۶.    
[۲۹] صیمری بحرانی، مفلح، غایة المرام، ج۴، ص٣٢۸ - ٣٢٩.    
[۳۰] شهید ثانی، الروضة البهیة، ج۹، ص۱۶۱ – ۱۶۲.    

کودک به زن ملحق نمی‌شود؛ چنان‌که بنابر مشهور به دختر نیز ملحق نمی‌گردد.
[۳۱] فاضل مقداد، مقداد بن عبداللّه، التنقیح الرائع، ج۴، ص۳۵۶.    
[۳۲] قطان حلی، محمد بن شجاع، معالم الدین فی فقه آل یاسین، ج۲، ص۴۹۴.    
[۳۳] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۴، ص۴۲۱.    
[۳۴] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۵۱۳.    
[۳۵] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ‌ص۳۹۸.    
برخی در الحاق وی به دختر تردید کرده‌اند
[۳۶] علامه حلی، قواعد الاحکام، ج۳، ص۵۳۸.    
و جمعی قائل به الحاق شده‌اند.
[۳۷] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۵۱۳.    
[۳۸] حکیم، سیدمحسن، منهاج الصالحین، ج٢، ص۳۰۰-٣٠١.    
[۳۹] خمینی، روح‌الله، تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۷۱.    
[۴۰] خویی، سیدابوالقاسم، منهاج الصالحین، ج۲، ص۲۸۴.    


حد مساحقه با توبه، قبل از بینه (شهادت شهود) ساقط می‌شود؛ لیکن بعد از بینه نزد قاضی ساقط نمی‌شود. اما اگر منشا ثبوت حــد اقـرار مساحقه کننده باشد و پس از اقرار توبه کرده باشد، حاکم میان اجرای حد و عفو مخیر خواهد بود.
[۴۱] فاضل مقداد، مقداد بن عبداللّه، التنقیح الرائع، ج۴، ص۳۵۴.    
[۴۲] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۵۱۰ - ۵۱۱.    
[۴۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۹۰.    


مساحقه با چهار بار اقرار و نیز بینه (گواهی چهار مرد عادل) ثابت می‌شود.
[۴۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۹۰-۳۹۱.    
برخی آن را با دو بار اقرار و شهادت دو مرد عادل نیز ثابت دانسته‌اند.
[۴۵] مقدس اردبیلی، مجمع الفائدة، ج۱۳، ص۱۲۷.    


۱. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۷.    
۲. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۷ - ۳۸۸.    
۳. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۹۰.    
۴. ↑ سبزواری، سیدعبدالاعلی، مهذب الاحکام، ج۲۷، ص۳۱۵.    
۵. ↑ مغنیه، محمدجواد، فقه الامام جعفر الصادق علیه‌السلام، ج۶، ص۲۶۸.
۶. ↑ حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج۲۰، ص۳۴۴-۳۴۸.    
۷. ↑ شیخ مفید، المقنعة، ص۷۸۷.    
۸. ↑ ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۴۶۴.    
۹. ↑ شیخ طوسی، النهایة، ص۷۰۶.    
۱۰. ↑ قاضی ابن براج، عبدالعزیز بن برّاج، المهذب، ج۲۷، ص۳۱۷.    
۱۱. ↑ ابن حمزه‌ طوسی، محمد بن علی، الوسیلة، ص۴۱۴.    
۱۲. ↑ فیض کاشانی، محمدمحسن، مفاتیح الشرائع، ج۲، ص۷۶.    
۱۳. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۸.    
۱۴. ↑ شیخ طوسی، النهایة، ص٧٠٧.    
۱۵. ↑ ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۴۶۴.    
۱۶. ↑ شیخ مفید، المقنعة، ص۷۸۸.    
۱۷. ↑ شیخ طوسی، النهایة، ص۷۰۶.    
۱۸. ↑ شهید ثانی، الروضة البهیة، ج۹، ص۱۵۹.    
۱۹. ↑ علامه حلی، تحریر الاحکام، ج۵، ص۳۳۴.    
۲۰. ↑ فاضل هندی، محمد بن حسن، کشف اللثام، ج۱۰، ص۵۰۳.    
۲۱. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۹۰.    
۲۲. ↑ شیخ طوسی، النهایة، ص۷۰۷.    
۲۳. ↑ شیخ حر عاملی، هدایة الامة، ج۸، ص۴۵۲.    
۲۴. ↑ حکیم، سیدمحسن، منهاج الصالحین، ج۲، ص۳۰۰ – ۳۰۱.    
۲۵. ↑ ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۴۶۵.    
۲۶. ↑ علامه حلی، تحریر الاحکام، ج۵، ص۳۳۴ - ۳۳۵.    
۲۷. ↑ فخرالمحققین حلی، محمد بن حسن، ایضاح الفوائد، ج۴، ص۴۹۴ - ۴۹۵.    
۲۸. ↑ فاضل مقداد، مقداد بن عبداللّه، التنقیح الرائع، ج۴، ص۳۵۵ - ۳۵۶.    
۲۹. ↑ صیمری بحرانی، مفلح، غایة المرام، ج۴، ص٣٢۸ - ٣٢٩.    
۳۰. ↑ شهید ثانی، الروضة البهیة، ج۹، ص۱۶۱ – ۱۶۲.    
۳۱. ↑ فاضل مقداد، مقداد بن عبداللّه، التنقیح الرائع، ج۴، ص۳۵۶.    
۳۲. ↑ قطان حلی، محمد بن شجاع، معالم الدین فی فقه آل یاسین، ج۲، ص۴۹۴.    
۳۳. ↑ شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۴، ص۴۲۱.    
۳۴. ↑ طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۵۱۳.    
۳۵. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ‌ص۳۹۸.    
۳۶. ↑ علامه حلی، قواعد الاحکام، ج۳، ص۵۳۸.    
۳۷. ↑ طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۵۱۳.    
۳۸. ↑ حکیم، سیدمحسن، منهاج الصالحین، ج٢، ص۳۰۰-٣٠١.    
۳۹. ↑ خمینی، روح‌الله، تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۷۱.    
۴۰. ↑ خویی، سیدابوالقاسم، منهاج الصالحین، ج۲، ص۲۸۴.    
۴۱. ↑ فاضل مقداد، مقداد بن عبداللّه، التنقیح الرائع، ج۴، ص۳۵۴.    
۴۲. ↑ طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۵۱۰ - ۵۱۱.    
۴۳. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۹۰.    
۴۴. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۹۰-۳۹۱.    
۴۵. ↑ مقدس اردبیلی، مجمع الفائدة، ج۱۳، ص۱۲۷.    


• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهم‌السلام)، ج۷، ص۶۶۸.


رده‌های این صفحه : حدود | گناهان کبیره
جعبه ابزار