مجلس
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
مجلس مکانی است که در آن گروهی برای امری همچون
مشاوره،
مذاکره،
سرگرمی و یادبود گردهم میآیند.
از احکام مرتبط با آن به مناسبت در بابهای،
صلات،
حج،
جهاد،
امر به معروف و نهی از منکر و
تجارت سخن گفتهاند.
حضور در مجالسی که در آنها
ذکر خدا میشود یا مذاکره علمی صورت میگیرد،
مستحب است. از مصادیق نوع نخست، مجالسی است که در آنها مصائب یا فضائل و علوم
اهل بیت (علیهمالسّلام) ذکر میشود؛ چنانکه ذکر فضائل و علوم ایشان از مصادیق نوع دوم نیز میباشد.
در حدیثی از
امام باقر (علیهالسّلام) آمده است: «گردهم آیید و با یکدیگر مذاکره کنید.
خدا رحمت کند کسی را که امر ما را زنده کند».
حضور در مجالس
گناه، مانند مجالس
لهو،
قمار و
شرب خمر حرام است.
در حدیثی از
امام صادق (علیهالسّلام) آمده است: «خدای تعالی سه مجلس را دشمن میدارد و عذابش را بر اهل آن فرو میفرستد. پس در آن مجالس حضور پیدا نکنید: مجلسی که در آن فتوای ناحق و دروغین داده شود؛ مجلسی که در آن ذکر دشمنان ما شود و ذکر ما مورد بیاعتنایی قرار گیرد و مجلسی که در آن مردم را از ما باز دارند».
برای مجلس آدابی ذکر شده که رعایت آنها مستحب است: از قبیل
سلام کردن هنگام ورود و خداحافظی (سلام تودیع) هنگام ترک مجلس؛
رو به
قبله نشستن؛
نشستن در جایی از مجلس که پایینتر از شان و مقام شخص است با هدف
تواضع و نیز نشستن بر
زمین و نزدیکترین جای خالی؛
توسعه دادن و با فاصله نشستن در مجلس، بویژه در
تابستان و گفتن
سُبحانَ رَبِّکَ رَبِّ العِزَّةِ عَمَا یَصِفُونَ وَ سَلامٌ عَلَی المُرسَلِینَ وَ الحَمدُ لِلَّهِ رَبِّ العالمین هنگام ترک مجلس.
جویدن
کندر در مجالس
و پشت چارپایان را مجلس قرار دادن و با هم سخن گفتن
مکروه است.
فاش کردن اسرار برادر دینی که در مجالس برای اهل مجلس بازگو میشود؛ حرام است؛ از اینرو، در روایات به رعایت امانتداری نسبت به مجالس تاکید شده و آمده است: «مجالس
امانت است (سخنی که در مجلسی گفته میشود حکم امانت را دارد) و احدی حق ندارد سخن کسی را که میخواهد پوشیده بماند، برای دیگران بازگو نماید، مگر با اجازه او».
• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهمالسلام)، ج۷، ص۵۲۹.
