ماه قمری
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
ماه قمری (ماه شرعی؛ ماه عربی ماه هلالی) مدت زمان بین دو بار نمایان شدن هلال ماه نو است.
با خروج ماه از
مُحاق و آشکار شدن آن در افق به صورت هلال، ماه قمری نو آغاز میشود و تا ظهور هلال بعدی، ادامه مییابد و بدینترتیب، یک ماه قمری کامل میشود که از ۲۹
روز کمتر و از سی روز بیشتر نمیباشد. طی این مدت، ماه یک بار به دور
زمین میگردد.
از احکام مرتبط با عنوان یاد شده در بسیاری ابواب، همچون
صلات،
زکات،
صوم،
حجر،
نکاح،
طلاق،
نذر و
کفارات سخن گفتهاند.
ماههای قمری که سال قمری را تشکیل میدهند، به ترتیب عبارتاند از:
محرم،
صفر،
ربیع الاول،
ربیع الثانی،
جمادی الاول،
جمادی الثانی،
رجب،
شعبان،
رمضان،
شوال،
ذیقعده و
ذیحجه.
از این ماهها چهار ماهِ رجب، ذیقعده، ذیحجه و محرم،
حرام نامیده میشوند.
شارع مقدس برای بعضی موضوعات، ماه یا
سال تعیین کرده است، مانند
عده وفات کـه چهار ماه و ده روز است؛ مدت
بارداری بر حسب کمترین و بیشترین که به ترتیب، شش و نه ماه تعیین شده است؛
سن بلوغ که در
دختر نُه و در
پسر پانزده سال است؛ گرفتن دو ماه روزه که در ازای ارتکاب برخی اعمال به عنوان
کفّاره واجب شده است و سپری شدن یازده ماه و داخل شدن در ماه دوازدهم از ملکیت مال متعلق
زکات به عنوان شرط وجوب زکات
چارپایان و
طلا و
نقره. مقصود از ماه و سال در این موارد و امثال آنها، ماه و
سال قمری است.
اول ماه با دیدن هلال آن برای بیننده ثابت میشود؛ چنانکه با گذشت سی روز از هلال ماه قبلی؛ شیوع خبر رؤیت از افراد متعدد در صورت علمآور بودن؛
شهادت دو مرد عادل؛
تواتر و بنابر قول برخی، حکم حاکم، ثابت میگردد.
به
قول مشهور، هلال ماه با گفته منجمان ثابت نمیشود؛ چنانکه غروب کردن هلال بعد از
شفق و نیز طوق داشتن آن (هالهای از نور بر گرد ماه) بنابر قول مشهور، نشانه اول ماه بودن شب قبل نیست. همچنین دیده شدن ماه قبل از زوال روز سیام بنابر قول مشهور نشانه اول ماه بودن آن روز نخواهد بود.
خواندن دعاهای وارد شده، بویژه دعای سی و چهارم
صحیفه سجادیه، هنگام
رؤیت هلال و نیز خوردن
پنیر در اول ماه
مستحب است.
همچنین مستحب است روز اول هر ماه دو رکعت
نماز با این کیفیت خوانده شود: در رکعت اول بعد از
حمد،
سوره توحید سی بار و در رکعت دوم بعد از حمد،
سوره قدر سی بار و پس از آن، آیه ششم
سوره هود و ۱۰۷
سوره یونس و برخی آیات دیگر خوانده شود، سپس به مقدار میسور
صدقه بدهد.
سه روز روزه گرفتن در هر ماه مستحب مؤکد است. کیفیت آن بنابر مشهور چنین است:
پنج شنبه اول و آخر و
چهار شنبه وسط ماه؛
چنانکه
روزه گرفتن
ایام البیض (سیزده، چهارده و پانزدهم) از هر ماه مستحب میباشد.
بنابر قول به جواز یک
عمره در هر ماه، آیا رعایت فاصله به مدت یک ماه قمری لازم است یا صرف وقوع عمره در دو ماه قمری کفایت میکند؛ هرچند یکی در آخر ماه و دیگری در اول ماه بعد واقع شود؟ مسئله اختلافی است.
برای کسی که قصد به جا آوردن عمره را دارد مستحب است به مدت یک ماه و یا از اول ماهی که میخواهد عمره بگزارد، موهای سرش را کوتاه نکند.
آمیزش با
همسر در اول، نیمه و آخر ماه
مکروه است، مگر
ماه رمضان که آمیزش در شب اول آن مستحب میباشد.
کسی که نذر کرده یک ماه پی در پی روزه بگیرد،
واجب است آن را از زمانی آغاز کند که بتواند پانزده روز آن را پی در پی روزه بگیرد. بنابراین، اگر اول
ماه ذیحجه شروع کند، کفایت نمیکند؛ زیرا با فاصله شدن
عید قربان -که روزه آن حرام است ـ پی در پی بودن روزه به هم میخورد.
• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهمالسلام)، ج۷، ص۴۵۲.