ماه‌های حرام
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
ماه‌های حرام به ماه‌های دارای احترام ویژه گفته می‌شود.
چهار ماه از
ماه‌های قمری، ماه‌های حرام‌اند؛ یک ماه؛ یعنی
رجب جدای از دیگر ماه‌ها است و سه ماه؛ یعنی
ذیقعده،
ذیحجه و
محرم پیوسته به یکدیگراند.
از احکام آن در باب‌های
جهاد،
کفارات و
دیات سخن گفته‌اند.
علت نام‌گذاری این ماه‌ها به ماه‌های حرام،
احترام و احکام ویژه‌ای است که برای این ماه‌ها وجود دارد و این احترام پیش از
اسلام نیز در میان
عرب جاهلی وجود داشته است و آنان هرگونه
جنگ و
نزاع را در این ماه‌ها ترک می‌کردند.
ماه‌های حرام در اسلام نیز محترم شمرده شده است.
احکام ماه‌های حرام در باب‌هایی از
فقه بیان شده است.
آغاز به جنگ با کافرانی کــه اعتقاد به حرمت ماه‌های حرام دارند، مانند
مشرکان عرب، در ماه‌های حرام، حرام است، مگر آنکه آنان آغازگر جنگ در این ماه‌ها باشند. در این صورت جنگیدن با آنان جایز می‌باشد؛
اما کفاری که اعتقاد به حرمت ماه‌های حرام ندارند، جنگیدن با ایشان در این ماه‌ها اشکالی ندارد.
به قول برخی قدما، کسی که در ماه حرام مرتکب قتل شده است باید دو ماه از ماه‌های حرام را
روزه بگیرد؛ هرچند روز عید و
ایام تشریق در اثنای آن قرار گیرد؛ چه اینکه در این مورد خاص، روزه عید و ایام تشریق حرام نخواهد بود؛
لیکن
مشهور، روزه این ایام را مطلقا
حرام دانسته‌اند.
چنانچه کسی در
ماه حرام، مرتکب
قتل شود، افزون بر
دیه کامل، یک سوم دیه نیز بر عهده‌اش ثابت می‌شود.
• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهم‌السلام)، ج۷، ص۴۵۸.
