مؤنّث (صرف و نحو)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
مؤنّث از اصطلاحات
ادبیات عرب،
اسمی است كه اشاره به آن، با
کلمۀ «
هذِهِ» صحيح باشد.
مؤنّث در اصطلاح
ادبیات عرب، اسمی است كه اشاره به آن، با
کلمۀ «
هذِهِ» صحيح باشد.
۱. «مؤنّث» لفظی است كه اشاره به آن، با كلمۀ «
هذِهِ» صحيح باشد:
(۱) «هذِهِ أَميرَةُ». (این (زن) فرمانروا است).
(۲) «هذِهِ سَلْمَى». (این (زن) سلمی است).
(۳) «هذِهِ حَسْناءُ». (این (زن) زیباروست).
(۱)
حقیقی: بر مادۀ انسانها و حيوان دلالت مىكند:
«أُمّ، لبُؤَةُ». (مادر/ شیر ماده).
(۲)
مجازی: بر اسماء اشيايى دلالت مىكند كه از قاعدۀ
تأنیث پيروى كنند:
«دَواةٌ، شَجَرَةٌ». (دوات/ درخت).
۳. مؤنّث در تقسیمی دیگر بر سه قسم است:
(۱) مؤنّث لفظى: بر
مذکّر دلالت مىكند، ولى
علامت تأنیث دارد:
«مُعاوِيَةٌ، زَكَرِيّاءُ».
(۲) مؤنّث معنوى: بر تأنيث دلالت مىكند، ولى علامت تأنيث ندارد: «سُعادُ، مَريمُ».
(۳) مؤنّث لفظى و معنوى با هم: بر مؤنّث دلالت مىكند و علامت تأنيث نيز دارد: «لَيْلَى، فاطِمَة».
۴.
تأنیث در اسماء سه علامت دارد:
در ادامه برخی شواهد قرآنی مربوط به
مؤنّث ارائه میشود:
•
فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی، دحداح، انطوان، ص۳۳۳.