فَهْم (مفرداتقرآن)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
فَهْم (به فتح فاء و سکون هاء) از
واژگان قرآن کریم به معنای
علم و دانستن است.
تَفْهيم (به فتح تاء و سکون فاء) به معنای دانا كردن است.
اين لفظ يکبار بيشتر در قرآن نيامده است.
فَهْم به معنای
علم و دانستن است.
«فَهِمَهُ فَهْماً عَلِمَهُ وَ عَرَفَهُ بِقَلْبِهِ» و آن متعلق به معانى است نه ذوات.
گويند:
«فَهِمْتُ الكلام» ولى
«فَهِمْتُ الرّجل» صحيح نيست، بلكه
«عرفت الرّجل» درست است.
تَفْهيم به معنای دانا كردن است.
به موردی از
فَهْم که در قرآن به کار رفته است، اشاره میشود:
(فَفَهَّمْناها سُلَيْمانَ وَ كُلًّا آتَيْنا حُكْماً وَ عِلْماً)
يعنى: «فتواى مسئله را به
سلیمان تفهيم كرديم و به هر دو از
داود و سليمان، علم و
حکمت داديم.»
ضمير «ها» به
حکومت و
فتوی راجع است.
اين لفظ يکبار بيشتر در
قرآن نيامده است.
قرشی بنابی، علیاکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله «فهم»، ج۵، ص۲۰۵-۲۰۶.