صفحه ۴۰۸ قرآن کریم سوره روم

هنگامى که رنج و زیانى به مردم برسد، پروردگار خود را مى خوانند در حالى که (توبه کنان) به سوى او باز مى گردند; امّا همین که خداوند رحمتى از جانب خویش به آنان بچشاند (و ناراحتى آنان برطرف شود)، در آن هنگام گروهى از آنان براى پروردگارشان همتا قائل مى شوند.

هنگامی که به مردم آسیب و گزندی برسد، پروردگارشان را در حالی که به سوی او روی آورده اند، می خوانند، سپس زمانی که رحمتی از سوی خود (چون نعمت، ثروت، اولاد و امنیت) به آنان بچشاند، ناگهان گروهی از آنان به پروردگارشان شرک می ورزند.

و چون مردم را زيانى رسد پروردگار خود را در حالى كه به درگاه او توبه مى كنند مى‌ خوانند و آنگاه كه از جانب خود رحمتى به آنان چشانيد بناگاه دسته‌ اى از ايشان به پروردگارشان شرك مى ‌آورند.

(بگذار) تا نعمتهایى را که ما به آنها داده ایم کفران کنند! و (به آنها بگو هر چه مى توانید) بهره گیرید; امّا بزودى (نتیجه اعمالتان را) خواهید دانست.

بگذار تا به آنچه به آنان داده ایم، ناسپاسی کنند، بنابراین (از نعمت های اندک و زودگذر) برخوردار شوید که سپس خواهید دانست (سرنوشت و کیفر ناسپاسان چیست؟)

بگذار تا به آنچه بدانها عطا كرده‌ ايم كفران ورزند (بگو) برخوردار شويد زودا كه خواهيد دانست.

آیا ما دلیلى بر آنان فرستادیم که از آنچه همتاى خدا قرار مى دهند سخن مى گوید (و آن را موجه مى شمارد)؟!

یا (مگر) دلیلی استوار بر آنان نازل کرده ایم که آن دلیل (بر حقّانیّت) معبودانی که به وسیله آن (به خدا) شرک می ورزند، سخن می گوید؟

يا (مگر) حجتى بر آنان نازل كرده‌ ايم كه آن (حجت) در باره آنچه با (خدا) شريک مى‌ گردانيده‌ اند سخن مى‌ گويد.

و هنگامى که رحمتى به مردم بچشانیم، از آن شاد مى شوند; و هر گاه رنج و مصیبتى بخاطر اعمالى که انجام داده اند به آنان رسد، ناگهان مأیوس مى شوند.

و هرگاه به مردم رحمتی (چون نعمت، ثروت، اولاد و امنیت) بچشانیم به آن شادمان می شوند، و چون به سبب گناهانی که مرتکب شده اند آسیب و گزندی به آنان رسد، ناگهان ناامید می شوند.

و چون مردم را رحمتى بچشانيم بدان شاد مى‌ گردند و چون به (سزاى) آنچه دستاورد گذشته آنان است صدمه‌ اى به ايشان برسد بناگاه نوميد مى ‌شوند.

آیا ندیدند که خداوند روزى را براى هر کس بخواهد وسعت مى بخشد یا تنگ مى گیرد؟! در این نشانه هایى است براى گروهى که ایمان مى آورند.

آیا ندانسته اند که خدا رزق و روزی را برای هرکه بخواهد فراخ و گشاده قرار می دهد و (برای هر که بخواهد) تنگ می گیرد؟ یقیناً در این (برنامه) نشانه هایی است برای مردمی که ایمان دارند.

آيا ندانسته‌ اند كه (اين) خداست كه روزى را براى هر كس كه بخواهد فراخ يا تنگ مى‌ گرداند قطعا در اين (امر) براى مردمى كه ايمان مى ‌آورند عبرتهاست.

پس حق خویشاوندان و مستمندان و در راه ماندگان را ادا کن. این براى آنها که رضاى خدا را مى طلبند بهتر است، و چنین کسانى رستگارانند.

پس (با توجه به فراخ بخشی خدا در روزی و رزق) حقّ خویشاوند و مسکین و در راه مانده را بده. این انفاق برای آنان که خشنودی خدا را می خواهند بهتر است؛ و اینان (که حقوق مالی را می پردازند) همان رستگارانند.

پس حق خويشاوند و تنگدست و در راه‌مانده را بده اين (انفاق) براى كسانى كه خواهان خشنودى خدايند بهتر است و اينان همان رستگارانند.

آنچه به عنوان ربا مى پردازید تا در اموال مردم فزونى یابد، نزد خدا فزونى نخواهد یافت; و آنچه را بعنوان زکات مى پردازید و تنها رضاى خدا را مى طلبید (مایه برکت و فزونى است; و) کسانى که چنین مى کنند داراى پاداش مضاعفند.

اموال و اجناسی را که (به صورت وام) به ربا می دهید تا در میان اموال مردم فزونی یابد، نزد خدا فزونی نخواهد یافت؛ و آنچه از زکات می دهید که (به سبب پرداختنش) خشنودی خدا را می خواهید (مایه فزونی است)؛ پس این زکات دهندگانند که مال و ثوابشان دو چندان می شود.

و آنچه (به قصد) ربا مى‌ دهيد تا در اموال مردم سود و افزايش بردارد نزد خدا فزونى نمى‌ گيرد و(لى) آنچه را از زكات در حالى كه خشنودى خدا را خواستاريد داديد پس آنان همان فزونى ‌يافتگانند (و مضاعف مى ‌شود).

خداوند همان کسى است که شما را آفرید، سپس روزى داد، بعد مى میراند، سپس زنده مى کند; آیا هیچ یک از همتایانى که براى خدا قرار داده اید چیزى ازاین کارها را مى توانند انجام دهند؟! او منزّه و برتر است از آنچه همتاى او قرار مى دهند.

خداست که شما را آفرید، آن گاه به شما روزی داد، سپس شما را می میراند، و پس از آن شما را زنده می کند؛ آیا از معبودان شما کسی هست که چیزی از این (کارها) را انجام دهد؟ او منزّه و برتر است از اینکه به او شرک ورزند.

خدا همان كسى است كه شما را آفريد سپس به شما روزى بخشيد آنگاه شما را مى‌ ميراند و پس از آن زنده مى‌ گرداند آيا در ميان شريكان شما كسى هست كه كارى از اين (قبيل) كند منزه است او و برتر است از آنچه (با وى) شريک مى‌ گردانند.

فساد، در صحرا و دریا بخاطر کارهایى که مردم انجام داده اند آشکار شده است; خدا مى خواهد نتیجه بعضى از اعمالشان را به آنان بچشاند، شاید (به سوى حق) بازگردند.

در خشکی و دریا به سبب اعمال زشتی که مردم به دست خود مرتکب شدند، فساد و تباهی نمودار شده است تا (خدا کیفر) برخی از آنچه را انجام داده اند به آنان بچشاند، باشد که (از گناه و طغیان) برگردند.

به سبب آنچه دستهاى مردم فراهم آورده فساد در خشكى و دريا نمودار شده است تا (سزاى) بعضى از آنچه را كه كرده‌ اند به آنان بچشاند باشد كه بازگردند.