صفحه ۳۹۶ قرآن کریم سوره قصص و عنکبوت

آن کس که قرآن را بر تو لازم کرد، تو را به جایگاهت (زادگاهت) باز مى گرداند. بگو «پروردگار من از همه بهتر مى داند چه کسى (برنامه) هدایت آورده، وچه کسى در گمراهى آشکار است.»

یقیناً کسی که (ابلاغ و عمل کردن به) قرآن را بر تو واجب کرده است، حتماً تو را به بازگشت گاه (رفیع و بلند مرتبه ات، شهر مکه) باز می گرداند. بگو پروردگارم به کسی که هدایت را آورده است و به کسی که در گمراهی آشکاری است، داناتر است.

در حقيقت همان كسى كه اين قرآن را بر تو فرض كرد يقينا تو را به سوى وعده‌ گاه بازمى‌ گرداند بگو پروردگارم بهتر مى‌ داند چه كس هدايت آورده و چه كس در گمراهى آشكارى است.

و تو هرگز امید نداشتى که این کتاب آسمانى به تو القا شود; ولى رحمت پروردگارت چنین اقتضا کرد; اکنون که چنین است، هیچگاه پشتیبان کافران مباش;

و تو امید و انتظار نداشتی که این کتاب بر تو القا شود، لکن رحمتی از سوی پروردگارت بود (که بر تو القا شد)؛ پس هرگز پشتیبان کافران مباش،

و تو اميدوار نبودى كه بر تو كتاب القا شود بلكه اين رحمتى از پروردگار تو بود پس تو هرگز پشتيبان كافران مباش.

و مبادا (آنها) تو را از آیات خداوند، بعد از آن که بر تو نازل گشت، باز دارند; به سوى پروردگارت دعوت کن، و هرگز از مشرکان مباش.

و مبادا (کفر پیشگان لجوج) تو را از (ابلاغ) آیات خدا پس از آنکه به سوی تو نازل شد باز دارند، و به جانب پروردگارت دعوت کن، و هرگز از مشرکان مباش،

و البته نبايد تو را از آيات خدا بعد از آنكه بر تو نازل شده است باز دارند و به سوى پروردگارت دعوت كن و زنهار از مشركان مباش.

معبود دیگرى را با خدا مخوان، که هیچ معبودى جز او نیست; همه چیز جز ذات (پاک) او فانى مى شود; حاکمیّت تنها از آنِ اوست; و همه به سوى او باز گردانده مى شوید.

و با خدا معبودی دیگر مخوان، جز او معبودی نیست، هر چیزی مگر ذات او هلاک شدنی است، فرمانروایی (بر همه جهان هستی) ویژه اوست، و فقط به سوی او بازگردانده می شوید.

و با خدا معبودى ديگر مخوان خدايى جز او نيست جز ذات او همه چيز نابودشونده است فرمان از آن اوست و به سوى او بازگردانيده مى ‌شويد.

به‌نام خداوند بخشنده مهربان

به نام خداوند رحمتگر مهربان

به نام خداوند رحمتگر مهربان

الم.

الم.

الف لام ميم.

آیا مردم گمان کردند همین که بگویند «ایمان آوردیم»، به حال خود رها مى شوند و آزمایش نخواهند شد؟!

آیا مردم گمان کرده اند، همین که بگویند ایمان آوردیم، رها می شوند و آنان (به وسیله جان، مال، اولاد و حوادث) مورد آزمایش قرار نمی گیرند؟

آيا مردم پنداشتند كه تا گفتند ايمان آورديم رها مى ‌شوند و مورد آزمايش قرار نمى‌ گيرند.

ما کسانى را که پیش از آنان بودند آزمودیم (و اینها را نیز امتحان مى کنیم); تا خداوند کسانى را که راست مى گویند و کسانى را که دروغ مى گویند مشخص سازد.

در حالی که یقیناً کسانی را که پیش از آنان بودند، آزمایش کرده ایم (پس اینان هم بی تردید آزمایش می شوند)، و بی تردید خدا کسانی را که (در ادعای ایمان) راست گفته اند می شناسد، و قطعاً دروغگویان را نیز می شناسد.

و به يقين كسانى را كه پيش از اينان بودند آزموديم تا خدا آنان را كه راست گفته‌ اند معلوم دارد و دروغگويان را (نيز) معلوم دارد.

یا کسانى که اعمال بد انجام مى دهند گمان کردند بر ما پیشى خواهند گرفت (و چیره خواهند شد)؟! چه بد داورى مى کنند!

آیا آنان که مرتکب زشتی ها می شوند، پنداشته اند که می توانند بر ما پیشی گیرند (تا از مجازات و عذاب زشت کاری هایشان بگریزند؟!) چه بد داوری می کنند.

آيا كسانى كه كارهاى بد مى كنند مى ‌پندارند كه بر ما پيشى خواهند جست چه بد داورى مى كنند.

کسى که امید به لقاى خداوند یگانه (و رستاخیز) دارد (باید در اطاعت فرمان او بکوشد.) زیرا سرآمدى را که خدا تعیین کرده فرا مى رسد; و او شنوا و داناست!

هر که امید دیدار (پاداش و مقام قرب) خدا را دارد (باید در عرصه طاعت و عبادت بکوشد)؛ زیرا زمان معین شده (از سوی) خدا (که روز قیامت است) حتماً آمدنی است؛ و او شنوا و داناست.

كسى كه به ديدار خدا اميد دارد (بداند كه) اجل (او از سوى) خدا آمدنى است و وست‌ شنواى دانا.

کسى که جهاد (و تلاش) کند، به سود خود جهاد مى کند; چرا که خداوند از همه جهانیان بى نیاز است.

و کسی که (در راه خدا) بکوشد فقط به سود خودش می کوشد؛ زیرا خدا از جهانیان بی نیاز است.

و هر كه بكوشد تنها براى خود مى ‌كوشد زيرا خدا از جهانيان سخت بى ‌نياز است.