صفحه ۳۴۸ قرآن کریم سوره مؤمنون

(چنین نیست) بلکه ما حق را براى آنها آوردیم; و به یقین آنها دروغ‌گو هستند.

بلكه ما حق را به ايشان فرستاديم و آنها دروغ مى‌گويند.

چنین نیست (که آنان می‌گویند) بلکه ما حق را برای آنان آورده‌ایم، و بی تردید آنان دروغگویند.

(نه) بلكه حقيقت را بر ايشان آورديم و قطعا آنان دروغگويند.

خدا هرگز فرزندى اختیار نکرده; و خداى دیگرى با او نیست; که اگر چنین مى‌شد، هر یک از خدایان مخلوقات خود را تحت تدبیر خود مى‌برد و بعضى از آنان بر بعضى دیگر برترى مى‌جست (و جهان هستى به تباهى کشیده مى‌شد); منزّه است خدا از آنچه آنان توصیف مى‌کنند!

خدا هرگز فرزندى اتخاذ نكرده و هرگز خدايى با او شريک نبوده، كه اگر شريكى بود در اين صورت هر خدايى مخلوق خود را به سويى بردى (و نظم وحدانى عالم از هم گسيختى) و بعضى از خدايان بر بعضى ديگر علو و برترى جستى! خدا از آنچه مشركان گويند پاک و منزه است.

خدا هیچ فرزندی برای خود نگرفته است، و هیچ معبودی با او نیست؛ (اگر جز خدا معبودی بود) در این صورت هر معبودی (برای آنکه به تنهایی و مستقل تدبیر امور کند) آفریده‌های خود را با خود می برد (و از مدار تصرف دیگر معبودان خارج می‌کرد) و بر یکدیگر برتری می‌جستند. منزّه و پاک است خدا از آنچه (او را به آن) وصف می‌کنند.

خدا فرزندى اختيار نكرده و با او معبودى (ديگر) نيست و اگر جز اين بود قطعا هر خدايى آنچه را آفريده (بود) با خود مى‌برد و حتما بعضى از آنان بر بعضى ديگر تفوق مى‌جستند منزه است‌ خدا از آنچه وصف مى‌كنند.

او داناى نهان و آشکار است; پس برتر است از آنچه همتاى او قرار مى‌دهند!

او دانا به عالم غيب و شهود است و ذات پاكش از شرک و شريک كه برايش آرند برتر و والاتر است.

(همان) دانای نهان و آشکار؛ پس او از آنچه برایش شریک می‌گیرند، برتر است.

داناى نهان و آشكار و برتر است از آنچه (با او) شريک مى‌گردانند.

بگو «پروردگارا! اگر عذاب‌هایى را که به آنان وعده داده مى‌شود به من نشان دهى،

بگو بارالها، اگر وعده‌هاى عذاب اين كافران را به من بنمايانى،

بگو پروردگارا! اگر آن (عذابی) را که به آنان وعده می‌دهند، به من بنمایانی؛

بگو پروردگارا اگر آنچه را كه (از عذاب) به آنان وعده داده شده است به من نشان دهى.

پروردگارا! مرا (در این عذاب‌ها) با گروه ستمکاران قرار مده.»

پس مرا در ميان قوم ستمكار وامگذار.

پس پروردگارا! مرا در میان گروه ستمکاران قرار مده (و با آنان قرین عذاب مکن.)

پروردگارا پس مرا در ميان قوم ستمكار قرار مده.

و ما تواناییم که آنچه را به آنها وعده مى‌دهیم به تو نشان دهیم.

و البته ما قادريم عذابى را كه به كافران وعده مى‌دهيم به تو بنمايانيم.

و به یقین ما تواناییم آن عذابی که به آنان وعده می‌دهیم به تو بنمایانیم.

و به راستى كه ما تواناييم كه آنچه را به آنان وعده داده‌ايم بر تو بنمايانيم.

بدى را به بهترین راه و روش دفع کن (و پاسخ بدى را به نیکى ده). ما به آنچه توصیف مى‌کنند داناتریم.

تو آزار و بدی‌هاى امت را به آنچه نيكوتر است دفع كن ما (جزاى) گفتار آنها را بهتر مى‌دانيم.

بدی را با بهترین شیوه دفع کن؛ ما به آنچه که (مشرکان به ناحق ما را به آن) وصف می‌کنند، داناتریم.

بدى را به شيوه‌اى نيكو دفع كن ما به آنچه وصف مى‌كنند، داناتريم.

و بگو «پروردگارا! از وسوسه‌هاى شیاطین به تو پناه مى‌برم;

و بگو بارالها، من از وسوسه و فريب شياطين (انس و جن) به تو پناه مى‌آورم.

و بگو پروردگارا! از وسوسه‌های شیطان‌ها به تو پناه می‌آورم،

و بگو پروردگارا از وسوسه‌هاى شيطان‌ها به تو پناه مى‌برم.

و پروردگارا از این که آنان نزد من حاضر شوند به تو پناه مى‌برم.»

و هم به تو پناه مى‌برم بار خدايا از آنكه شياطين به مجلسم حضور به هم رسانند (و مرا از ياد تو غافل سازند).

و پروردگارا! به تو پناه می‌آورم از اینکه (شیطان‌ها) نزد من حاضر شوند.

و پروردگارا از اينكه (آنها) به پيش من حاضر شوند به تو پناه مى‌برم.

(آنها همچنان به راه غلط خود ادامه مى‌دهند) تا زمانى که مرگ یکى از آنان فرا رسد، مى‌گوید «پروردگارا! مرا باز گردانید;

(كافران در جهل و غفلتند) تا آن گاه كه وقت مرگ هر يک از آنها فرا رسد، در آن حال گويد بارالها، مرا به دنيا بازگردانيد.

(دشمنان حق از دشمنی خود باز نمی‌ایستند) تا زمانی که یکی از آنان را مرگ در رسد، می‌گوید پروردگارا! مرا (برای جبران گناهان و تقصیرهایی که از من سر زده به دنیا) بازگردان؛

تا آنگاه كه مرگ يكى از ايشان فرا رسد مى‌گويد پروردگارا مرا بازگردانيد.

شاید در برابر آنچه ترک کردم (و کوتاهى نمودم) عمل صالحى انجام دهم.» (ولى به او مى گویند) چنین نیست! این سخنى است که او به زبان مى‌گوید (و اگر بازگردد، همان راه را ادامه مى‌دهد); و در پى (مرگ) آنان برزخى است تا روزى که برانگیخته شوند.

تا شايد به تدارک گذشته عملى صالح به جاى آرم. (به او خطاب شود كه) هرگز نخواهد شد، اين كلمه‌اى است كه (از حسرت) همى بگويد (و ثمرى نمى‌بخشد) و در برابر آنها عالم برزخ است تا روزى كه برانگيخته شوند.

امید است در (برابر) آنچه (از عمر، مال و ثروت در دنیا) واگذاشته‌ام کار شایسته‌ای انجام دهم. (به او می‌گویند) این چنین نیست (که می‌گویی) بدون تردید این سخنی بی فایده است که او گوینده آن است، و پیش رویشان برزخی است تا روزی که برانگیخته می‌شوند.

شايد من در آنچه وانهاده‌ام كار نيكى انجام دهم نه چنين است اين سخنى است كه او گوينده آن است و پشاپيش آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته خواهند شد.

و هنگامى که در «صور» دمیده شود، هیچ یک از پیوندهاى خویشاوندى در آن روز میان آنها نخواهد بود; و از یکدیگر تقاضاى کمک نمى‌کنند (چون کارى از کسى ساخته نیست).

پس آن گاه كه نفخه صور قيامت دميده شد ديگر نسب و خويشى در ميانشان نماند و كسى از كس ديگر حال نپرسد.

پس هنگامی که در صور دمیده شود، در آن روز نه میانشان خویشاوندی و نسبی وجود خواهد داشت و نه از اوضاع و احوال یکدیگر می‌پرسند؛

پس آنگاه كه در صور دميده شود (ديگر) ميانشان نسبت‌ خويشاوندى وجود ندارد و از (حال) يكديگر نمى‌پرسند.

کسانى که کفه ترازوهاى (عمل) آنها سنگین است، همان رستگارانند.

پس (در آن روز) هر كه اعمالش سنگين و وزين است آنان رستگارانند.

پس کسانی که اعمال وزن شده آنان سنگین (و باارزش) است، همانانند که رستگارند.

پس كسانى كه كفه ميزان (اعمال) آنان سنگين باشد ايشان رستگارانند.

و آنان که کفه ترازوهاى (عمل) آنها سبک باشد، کسانى هستند که سرمایه وجود خود را از دست داده، در جهنم جاودانه خواهند ماند.

و هر كه اعمالش سبک وزن است آنان كسانى هستند كه نفس خويش را در زيان افكنده، به دوزخ مخلد خواهند بود.

و کسانی که اعمال وزن شده آنان سبک (و بی ارزش) است، همانانند که سرمایه وجودشان را از دست داده و در دوزخ جاودانه‌اند.

و كسانى كه كفه ميزان (اعمال)شان سبک باشد آنان به خويشتن زيان زده (و) هميشه در جهنم مى‌مانند.

شعله‌هاى سوزان آتش (همچون شمشیر) به صورت‌هایشان نواخته مى شود; و در دوزخ چهره‌اى زشت و عبوس دارند.

آتش دوزخ صورت‌هاى آنها را مى‌سوزاند و در جهنم، زشت منظر خواهند زيست.

آتش (همواره) صورت‌هایشان را می‌سوزاند، و آنان در آنجا (از شدت سوختگی) زشت رویانی بد منظرند!

آتش چهره آن‌ها را مى‌سوزاند و آنان در آنجا ترش‌رويند.