صفحه ۲۹۸ قرآن کریم سوره کهف

و در حالى که نسبت به خود ستمکار بود، در باغ خویش گام نهاد، و گفت «باور نمى کنم هرگز این باغ نابود شود.

و روزى به باغ خود در حالى كه به نفس خود ستمكار بود (چون عمر را به كفر و گناه و غفلت از خدا مى‌گذرانيد با كمال غرور) داخل شد، گفت گمان ندارم هرگز اين باغ نابود شود.

و در حالی که (به سبب غرور و عصیان) بر خویشتن ستمکار بود، به باغش وارد شد (و) گفت گمان نمی برم که این باغ هرگز نابود شود؛

و در حالى كه او به خويشتن ستمكار بود داخل باغ شد (و) گفت گمان نمى‌كنم اين نعمت هرگز زوال پذيرد.

و باور نمى‌کنم قیامت برپا گردد; و اگر به سوى پروردگارم بازگردانده شوم (و قیامتى در کار باشد)، جایگاهى بهتر از این جا خواهم یافت.»

و نيز گمان نمى‌كنم كه روز قيامتى به پا شود و اگر (به فرض هم خدا و قيامتى باشد و) من به سوى خداى خود بازگردم البته (در آن جهان نيز) از اين باغ دنيا منزلى بهتر خواهم يافت.

و گمان نمی‌کنم که قیامت برپا شود، و اگر هم (بر فرض) به پروردگارم بازگردانده شوم، یقیناً در بازگشت، جایگاهی بهتر از این را خواهم یافت.

و گمان نمى‌كنم كه رستاخيز بر پا شود و اگر هم به سوى پروردگارم بازگردانده شوم قطعا بهتر از اين را در بازگشت‌ خواهم يافت.

دوست (باایمان) وی ـ در حالى که با او گفتگو مى‌کرد ـ گفت «آیا به کسى که تو را از خاک، سپس از نطفه آفرید، و پس از آن تو را مرد کاملى قرار داد، کافر شدى؟!

رفيق (با ايمان و فقير) او در مقام گفتگو (و اندرز) بدو گفت آيا به خدايى كه نخست از خاك و بعد از نطفه تو را آفريد و آن گاه مردى كامل و آراسته خلقت ساخت كافر شدى؟!

رفیقش در حالی که با او گفتگو می‌کرد به او گفت آیا به آنکه تو را از خاک سپس از نطفه آفرید، آن گاه تو را به صورت مردی درست و نیکو درآورد، کافر شده‌ای؟

رفيقش در حالى كه با او گفت و گو می‌کرد به او گفت آيا به آن كسى كه تو را از خاك سپس از نطفه آفريد آنگاه تو را (به صورت) مردى درآورد كافر شدى.

ولى من کسى هستم که خداى یگانه، پروردگار من است; و هیچ کس را همتاى پروردگارم قرار نمى‌دهم.

ليكن من پروردگارم آن خداى يكتاست و هرگز به خداى خود احدى را شريک نخواهم ساخت.

من (اقرار قلبی دارم که) اوست خدا، پروردگار من و هیچ کس را با پروردگارم شریک نمی‌گیرم؛

اما من (مى‌ گويم) اوست‌ خدا پروردگار من و هيچ كس را با پروردگارم شريک نمى‌سازم.

چرا هنگامى که وارد باغت شدى، نگفتى این نعمتى است که خدا خواسته است؟! قوت (و نیرویى) جز از ناحیه خدا نیست. و اگر مى‌بینى من از نظر مال و فرزند از تو کمترم!

و تو چرا وقتى به باغ خود درآمدى نگفتى كه همه چيز به خواست خداست و جز قدرت خدا قوه‌اى نيست؟ اگر تو مرا از خود به مال و فرزند كمتر دانى (به خود مغرور مشو كه)،

و چرا وقتی به باغ خود، وارد شدی، نگفتی آنچه خدا بخواهد (صورت می‌پذیرد) و هیچ نیرویی جز به وسیله خدا نیست؛ اگر مرا از جهت ثروت و فرزند کمتر از خودت می‌بینی.

و چون داخل باغت‌ شدى چرا نگفتى ماشاء الله نيرويى جز به (قدرت) خدا نيست اگر مرا از حيث مال و فرزند كمتر از خود مى‌بينى.

امید است پروردگارم بهتر از باغ تو، به من بدهد; و مجازات حساب شده‌اى از آسمان بر باغ تو فرو فرستد، بگونه اى که آن را به زمین بى‌گیاهى مبدل کند.

اميد است خدا مرا بهتر از باغ تو (در آخرت و دنيا) بدهد و بر بوستان تو آتشى فرستد كه باغت يكسره نابود و با خاک صرف يكسان گردد.

امید است پروردگارم بهتر از باغ تو را به من عطا کند و از آسمان آسیبی دقیق و حساب شده بر باغ تو فرستد تا به صورت زمینی صاف و بی‌گیاه و لغزنده شود؛

اميد است كه پروردگارم بهتر از باغ تو به من عطا فرمايد و بر آن (باغ تو) آفتى از آسمان بفرستد تا به زمينى هموار و لغزنده تبديل گردد.

و یا آب آن (در زمین) فرو رود، آن گونه که هرگز نتوانى به آن دست یابى.»

يا آبش به زمين فرو رود و ديگر هرگز نتوانى آب به دست آرى (و باغت از بى‌آبى خشک شود).

یا آب آن در زمین فرو رود که هرگز نتوانی آن را به دست آوری.

يا آب آن (در زمين) فروكش كند تا هرگز نتوانى آن را به دست آورى.

(سرانجام عذاب الهى فرا رسید،) و میوه‌هاى آن نابود شد; و او بخاطر هزینه‌هایى که در آن صرف کرده بود، پیوسته دست‌هایش را به هم مى‌مالید در حالى که تمام باغ بر داربست‌هایش فرو ریخته بود. و مى‌گفت «اى کاش هیچ کس را همتاى پروردگارم قرار نداده بودم!»

و ثمره و ميوه‌هايش همه نابود گرديد و او (از شدت حزن و اندوه) بر آنچه در باغ خرج كرده بود دست بر دست مى‌زد كه بنا و اشجارش همه ويران و خشك شده بود، و مى‌گفت اى كاش من احدى را به خداى خود شريک نمى‌ساختم.

(عاقبت آن مغرور مشرک، به عذاب خدا دچار شد) و تمام میوه‌هایش از بین رفت، پس در حالی که همه داربست‌ها فرو ریخته (و تاک‌ها روی آن بود) و در (حسرت) هزینه‌های (فراوانی که) متحمل شده بود، دو دستش را زیر و رو می‌کرد، می‌گفت ای کاش من احدی را با پروردگارم شریک نگرفته بودم.

(تا به او رسيد آنچه را بايد برسد) و (آفت آسمانى) ميوه‌هايش را فرو گرفت پس براى (از كف دادن) آنچه در آن (باغ) هزينه كرده بود دست‌هايش را بر هم مى‌ زد در حالى كه داربست‌هاى آن فرو ريخته بود و (به حسرت) مى‌گفت اى كاش هيچ كس را شريک پروردگارم نمى‌ساختم.

و گروهى نداشت که او را در برابر (عذاب) خداوند یارى دهند; و کارى هم از دستش ساخته نبود.

و ابدا جز خدا هيچ گروهى نبود كه آن گنهكار كافر را از قهر و خشم خدا يارى و حمايت كند و نه خود مدافع خويش بود.

و برایش گروهی نبود که او را در برابر خدا یاری دهند، و خودش هم قدرت نداشت که عذاب را از خود برطرف کند.

و او را در برابر خدا گروهى نبود تا ياريش كنند و توانى نداشت كه خود را يارى كند.

در آن جا ثابت شد که ولایت (و قدرت) از آن خداوند بر حق است. اوست که برترین ثواب، و بهترین فرجام را (براى مطیعان) دارد.

آنجا ولايت و حكمفرمايى خاص خداست كه به حق فرمان دهد و بهترين اجر و ثواب و عاقبت نيكو را هم او عطا كند.

در آنجا (که گرفتاری از همه سو انسان را احاطه می کند) یاری دادن ویژه خدای به حقّ است. او از جهت پاداش بهتر و از نظر تأمین کردن عاقبت نیکوتر است.

در آنجا (آشكار شد كه) يارى به خداى حق تعلق دارد اوست بهترين پاداش و (اوست) بهترين فرجام.

(اى پیامبر!) زندگى دنیا را براى آنان به آبى تشبیه کن که از آسمان فرو مى‌فرستیم; و بوسیله آن، گیاهان زمین (سرسبز مى شود و) درهم فرو مى‌رود. امّا (بعد از مدتى) مى‌خشکد; به گونه اى که بادها آن را به هر سو پراکنده مى‌کند; و خداوند بر همه چیز تواناست.

و براى امت، زندگانى دنيا را چنين مثل زن كه ما آب بارانى از آسمان نازل كنيم و به آن آب، درختان و نباتات گوناگون زمين درهم پيچيده و خرم برويد، سپس همه درهم شكسته و خشک شود و به دست بادها زير و زبر و پراكنده گردد، و خدا بر هر چيز اقتدار كامل دارد.

و زندگی دنیا را برای آنان وصف کن که (در سرعت زوال و ناپایداری) مانند آبی است که آن را از آسمان نازل کنیم، پس گیاه زمین به وسیله آن (به طور انبوه و در هم پیچیده) بروید، (و طراوت و سرسبزی شگفت انگیزی پدید آورد) آن گاه (در مدتی کوتاه) خشک و ریز ریز شود که بادها آن را به هر سو پراکنده کنند؛ و خدا بر هر کاری تواناست.

و براى آنان زندگى دنيا را مثل بزن كه مانند آبى است كه آن را از آسمان فرو فرستاديم سپس گياه زمين با آن درآميخت و (چنان) خشک گرديد كه بادها پراكنده‌ اش كردند و خداست كه همواره بر هر چيزى تواناست.