صفحه ۱۶۲ قرآن کریم سوره اعراف

اشراف مستکبر قوم او گفتند «اى شعیب! به یقین، تو و کسانى را که با تو ایمان آورده‌اند، از شهر و دیارمان بیرون خواهیم راند یا این که به آیین ما بازگردید.» گفت «آیا (مى خواهید ما را بازگردانید) اگر چه مایل نباشیم؟!

رؤسا و گردنكشان قوم او گفتند اى شعيب ما تو و پيروانت را از شهر خويش بيرون مى‌كنيم مگر آنكه به كيش ما برگرديد. شعيب گفت اگر چه با اين نفرت كه ما از آيين شما داريم (باز هم به آن بازگرديم)؟

اشراف و سران قومش که (از پذیرفتن حق) تکبّر ورزیدند، گفتند ای شعیب! مسلماً تو و کسانی را که با تو ایمان آورده‌اند از شهرمان بیرون می‌کنیم یا اینکه بی چون و چرا به آیین ما بازگردید. گفت آیا هر چند که نفرت و کراهت (از آن آیین) داشته باشیم؟!

سران قومش كه تكبر مى‌ورزيدند گفتند اى شعيب يا تو و كسانى را كه با تو ايمان آورده‌اند از شهر خودمان بيرون خواهيم كرد يا به كيش ما برگرديد گفت آيا هر چند كراهت داشته باشيم.

اگر ما به آیین شما بازگردیم، بعد از آن که خدا ما را از آن نجات بخشیده، به خدا دروغ بسته‌ایم; و براى ما ممکن نیست که ما به آن بازگردیم مگر این که خدایى که پروردگار ماست بخواهد; علم پروردگارما، به همه چیز احاطه دارد. تنها بر خدا توکّل کرده‌ایم. پروردگارا! میان ما و قوم ما به حق داورى کن، که تو بهترین داورانى.»

اگر ما به دين شما برگرديم با وجود آنكه خدا ما را از آن نجات داده همانا به خدا افترا و دروغ بسته‌ايم، و هرگز نشود كه ما به آيين شما رجوع كنيم مگر آنكه مشيّت خدا قرار گيرد، كه او پروردگار ماست، پروردگار ما بر همه چيز كاملا آگاه است، ما بر خدا توكل كرديم، پروردگارا، تو بين ما و امت، به حق داورى كن كه تو بهترين داورانى.

اگر پس از آنکه خدا ما را از آن (آیین شرک آلود) نجات داده به آیین شما بازگردیم (و بگوییم خدا دارای شریک و همتاست) یقیناً بر خدا دروغ بسته‌ایم؛ بنابراین امکان ندارد به آیین شما بازگردیم، مگر اینکه خدا که پروردگار ماست بخواهد (که او هم مشرک شدن و کافر شدن کسی را هرگز نمی خواهد) پروردگار ما از نظر دانش بر همه چیز احاطه دارد، فقط بر خدا توکل کردیم. پروردگارا! میان ما و قوم ما به حق داوری کن که تو بهترین داورانی.

اگر بعد از آنكه خدا ما را از آن نجات بخشيده (باز) به كيش شما برگرديم در حقيقت به خدا دروغ بسته‌ايم و ما را سزاوار نيست كه به آن بازگرديم مگر آنكه خدا پروردگار ما بخواهد (كه) پروردگار ما از نظر دانش بر هر چيزى احاطه دارد بر خدا توكل كرده‌ايم بار پروردگارا ميان ما و قوم ما به حق داورى كن كه تو بهترين داورانى.

اشراف کافر قوم او گفتند «اگر از شعیب پیروى کنید، به یقین شما زیانکار خواهید شد.»

سران كافر امتش گفتند اگر پيروى شعيب كنيد البته در زيان خواهيد افتاد.

و اشراف و سران کافر قومش (به مردم) گفتند اگر از شعیب پیروی کنید، مسلماً شما هم از زیانکارانید.

و سران قومش كه كافر بودند گفتند اگر از شعيب پيروى كنيد در اين صورت قطعا زيانكاريد.

سرانجام زمین لرزه آنها را فرا گرفت; و صبحگاهان در خانه‌هایشان به رو افتاده و مرده بودند.

پس زلزله آن منكران را درگرفت، پس شب را صبح كردند در حالى كه در خانه‌هاى خود به خاك هلاک افتادند.

پس زلزله‌ای سخت آنان را فراگرفت و در خانه‌هایشان (به رو درافتاده) جسمی بی‌جان شدند!

پس زمين‌لرزه آنان را فرو گرفت و در خانه‌هايشان از پا درآمدند.

کسانى که شعیب را تکذیب کردند، (آنچنان نابود شدند که) گویا هرگز در آن (خانه ها) سکونت نداشتند! (آرى) آنها که شعیب را تکذیب کردند، زیانکاران واقعى بودند.

آنان كه شعيب را تكذيب كردند هلاک شدند و اثرى از آنها باقى نماند، گويى در آن ديار نبودند. آنان كه شعيب را تكذيب كردند خود زيانكار شدند.

کسانی که شعیب را تکذیب کردند (چنان نابود شدند که) گویی در آن شهر سکونت نداشتند، (آری،) آنان که شعیب را تکذیب کردند، همان زیانکاران بودند.

كسانى كه شعيب را تكذيب كرده بودند گويى خود در آن (ديار) سكونت نداشتند كسانى كه شعيب را تكذيب كرده بودند خود همان زيانكاران بودند.

و از آنان روى بر تافت و گفت «اى قوم من! من رسالتهاى پروردگارم را به شما ابلاغ کردم و براى شما خیرخواهى نمودم; با این حال، چگونه بر حال قوم بى‌ایمان تأسّف بخورم؟!»

آن گاه شعيب از آن مردم بى‌ايمان روى گردانيد و گفت اى قوم، من به شما ابلاغ رسالت‌هاى خداى خود كردم و شما را اندرز و نصيحت نمودم، اكنون من چگونه بر هلاک كافران غمگين باشم!

پس شعیب از آنان روی گردانید و گفت ای قوم من! یقیناً من پیام‌های پروردگارم را به شما رساندم، و برای شما خیرخواهی کردم، با این حال چگونه بر گروهی که کافرند دریغ و تأسف خورم؟

پس (شعيب) از ايشان روى برتافت و گفت اى قوم من به راستى كه پيام‌هاى پروردگارم را به شما رسانيدم و پندتان دادم ديگر چگونه بر گروهى كه كافرند دريغ بخورم.

و ما در هیچ شهر و آبادى پیامبرى نفرستادیم مگر این که اهل آن را به سختى ها و رنج ها گرفتار ساختیم; شاید (به خود آیند، و به سوى خدا) بازگردند و تضّرع کنند

و ما هيچ پيغمبرى به هيچ شهر و ديارى نفرستاديم مگر آنكه اهلش را به شدايد و محن مبتلا ساختيم تا به درگاه خدا تضرع و زارى كنند.

هیچ پیامبری را در شهری نفرستادیم مگر آنکه اهلش را (پس از تکذیب آن پیامبر) به تهیدستی و سختی و رنج و بیماری دچار کردیم، باشد که (به پیشگاه ما) فروتنی و زاری کنند.

و در هيچ شهرى پيامبرى نفرستاديم مگر آنكه مردمش را به سختى و رنج دچار كرديم تا مگر به زارى درآيند.

سپس (هنگامى که این هشدارها در آنان اثر نگذاشت)، نیکى (و فراوانى نعمت و رفاه) را به جاى بدى قرار دادیم; آنچنان که فزونى گرفتند، (و مغرور شدند،) و گفتند «(تنها ما نبودیم که گرفتار این مشکلات شدیم;)» به پدران ما نیز ناراحتى و شادمانى رسید.» چون چنین شد، آنها را (به سبب اعمالشان) ناگهان گرفتیم (و مجازات کردیم)، در حالى که درک نمى‌کردند.

سپس آن سختى‌ها را به آسايش و خوشى مبدّل كرديم تا به كلى حال خود را فراموش كرده و گفتند آن رنج و خوشی‌ها به پدران ما نيز رسيد (و اين عادت روزگار است كه گاهى خوش و گاهى ناخوش است)، ما هم به ناگاه آنان را گرفتيم در حالى كه (از توجه به آن عقاب) غافل بودند.

سپس (هنگامی که این مصایب، مایه بیداری آنان نشد) به جای آن مصایب، رفاه وفراوانی نعمت قرار دادیم تا (از نظر مال، ثروت، جمعیت و قدرت) فزونی یافتند، (بلکه بیدار شوند ولی رفاه و فراوانی نعمت در بیدار کردنشان مؤثّر نیفتاد) و گفتند به پدران ما هم به طور طبیعی تهیدستی و سختی و رنج و بیماری رسید (و ربطی به رویارویی ما با پیامبران و خشم خدا نداشت)؛ پس به ناگاه آنان را در حالی که درک نمی‌کردند (به عذابی سخت و نابود کننده) گرفتیم.

آنگاه به جاى بدى (بلا) نيكى (نعمت) قرار داديم تا انبوه شدند و گفتند پدران ما را (هم مسلما به حكم طبيعت) رنج و راحت مى‌رسيده است پس در حالى كه بى خبر بودند بناگاه (گريبان) آنان را گرفتيم.