سَفَن (مفرداتقرآن)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
سَفَن (به فتح سین و فاء) از
واژگان قرآن کریم به معنای تراشیدن است.
سَفينَه به معنای کشتی است. كشتى را به اعتبار آنكه سطح آب را میتراشد سفينه میگویند.
این کلمه چهار بار در آیات قرآن به کار رفته است.
سَفَن به معنای تراشيدن است. مثل تراشيدن
چوب و
پوست و تراشيدن باد
خاک روى
زمین را.
در
صحاح و
اقرب آمده «
سفنت الشىء سَفْناً: قشرته».
راغب گويد:
کشتی را به اعتبار آنكه سطح
آب را میتراشد سفينه گفتهاند.
اقرب نيز آن را نقل كرده است.
به مواردی از
سَفَن که در قرآن به کار رفته است، اشاره میشود:
(فَانْطَلَقا حَتَّى إِذا رَكِبا فِي السَّفِينَةِ خَرَقَها ...)
(آن دو به راه افتادند؛ تا آنكه سوار كشتى شدند،
خضر كشتى را سوراخ كرد....)
(فَأَنجَيْنَاهُ وَ أَصْحَابَ السَّفِينَةِ وَ جَعَلْنَاهَا آيَةً لِّلْعَالَمِينَ)
(ما او و همراهانش را كه بر كشتى سوار بودند رهايى بخشيديم، و آن را آيتى براى جهانيان قرار داديم.)
ظاهرا مراد از سفینه در این آیه،
کشتی نوح است.
اين كلمه چهار بار در قرآن آمده است.
قرشی بنایی، علیاکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله «سفن»، ج۳، ص۲۷۶.
