سَبیل (مفرداتنهجالبلاغه)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
سَبِيل (به فتح سین) یکی از
واژگان نهج البلاغه به معنای راه اعم از آن كه راه هدايت باشد يا راه معمولی است. جمع آن
سُبُل است.
حضرت علی (علیهالسلام) درباره
دنیا و
آخرت و
عقل از این واژه استفاده نموده است.
سَبِيل به معنای راه اعم از آن كه راه هدايت باشد يا راه معمولی است. جمع آن
سُبُل (بر وزن عنق) است. و مواردی که این کلمه در نهج البلاغه به کار رفته به معنای اغلب راه هدايت و ضلالت مورد نظر است.
به مواردی که در
نهج البلاغه به کار رفته است، به شرح ذیل میباشد:
حضرت علی (علیهالسلام) فرموده:
«إِنَّ الدُّنْيَا وَ الاْخِرَةَ عَدُوَّانِ مُتَفَاوِتَانِ وَ سَبِيلاَنِ مُخْتَلِفَانِ»؛
«
دنیا و
آخرت دو دشمن مختلف و دو جاده جداگانهاند».
در جایی دیگر حضرت (علیهالسلام) میفرمايد:
«كَفَاكَ مِنْ عَقْلِكَ مَا أَوْضَحَ لَكَ سَبِيلَ غَيِّكَ مِنْ رُشْدِكَ»؛
«آن مقدار از عقلت تو را كفايت مىكند، كه راههاى
گمراهی را از راه
سعادت برايت واضح سازد».
•
قرشی بنایی، علیاکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «سبیل»، ج۱، ص۵۱۵.
