• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

رهبانیت (فقه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



مقالات مرتبط: رهبان.

به شیوه زندگی راهبان مسیحی که لذت های دنیوی مانند ازدواج کردن و...را ترک می کنند رَهبانیت می گویند.از آن به مناسبت در باب صلات و نکاح سخن گفته‌اند.



واژه «رهبانیت» از «رهبه» به فتح راء به معناى ترس گرفته شده و به شیوه راهبان مسیحی اطلاق مى‌شود.
[۱] مجمع البحرین ج۲، ص۷۵واژه «رهب»



راهب به کسى گویند که دنیا و لذتهاى آن، از جمله ازدواج، خوردن گوشت و استفاده از بوی خوش را ترک کرده و از مردم و جامعه کناره گرفته و در عبادتگاه (دیر و صومعه) به عبادت خدا پرداخته و به ریاضت هاى دشوارى همچون انداختن زنجیر به گردن خود تن داده است.
[۲] الوافى ج۷، ص۴۹۹



رهبانیت به شیوه یاد شده در میان امتهای پشین سنت بوده که اسلام آن را منسوخ کرده و مکروه دانسته است. از این رو اسلام به ازدواج و استعمال بوی‌ خوش ترغیب کرده و ترک آن را مذموم شمرده است. چنان که ترک خوردن گوشت بیش از چهل روز نیز مذموم و مکروه است. رسول گرامى صلّى اللَّه علیه و آله فرمود: در اسلام، رهبانیت نیست و فرمود: بر شما باد به جهادکه رهبانیت امت من است.
[۹] الوافى ج۷، ص۴۹۹.







فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۴، ص۱۹۹-۲۰۰.    


رده‌های این صفحه : اخلاق اسلامی | رهبانیت




جعبه ابزار