دفع، در مقابل رفع بوده و هر دو در جایی استعمال میشود که مقتضی وجود شیء فراهم باشد، به گونهای که اگر رفع و یا دفع نمی بود، آن شیء در ظرف مناسب خود ( عالم عین یا عالم اعتبار ) موجود میشد، اما دفع غالباً در جایی استعمال میشود که مقتضی وجود شیء تحقق دارد، ولی شیء هنوز موجود نشده است. دفع در این حالت از تأثیر مقتضی برای ایجاد شیء مانع میگردد؛ ولی رفع در جایی استعمال میشود که شیئی وجود یافته و مقتضی استمرار وجود نیز در آن هست، ولی رفع، از استمرار وجود آن مانع میگردد.
