حلق
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
گلو یا حلق، بخشی از لوله گوارش مهرهداران، بین
دهان و مری است.
از احکام مرتبط با آن در بابهای
طهارت،
صلات،
صوم،
تجارت و
صید و ذباحه سخن گفتهاند.
احکام گلو در بابهایی از
فقه بیان شده است.
هنگام
وضو، مبالغه در
مضمضه با رساندن
آب به انتهای گلو
مستحب است.
به قول برخی در حنوط میت،
حنوط بعضی مواضع بدن
میت، از جمله فرو رفتگی گلو، مستحب است.
ستردن موهای زیر گلو مستحب است.
بالابردن
دست هنگام تکبیر در
نماز تا گودی گلو مستحب است.
اظهار تنوین پیش از حروف حلقی در
قرائت نماز، سزاوار است.
جویدن
آدامس و مانند آن در حال
روزه، در صورتی که چیزی از آن در دهان ذوب نشود و به حلق نرسد، مکروه است؛ چنانکه
سرمه کشیدن در حال روزه، در صورتی که مزه آن به حلق برسد
کراهت دارد. همچنین است
انفیه کشیدن، در صورت نرسیدن به حلق، و در صورت رسیدن به حلق، بنابر قولی روزه را باطل میکند.
رساندن غبار غلیظ به حلق، بنابر
قول مشهور، و نیز دود غلیظ بنابر قول جمعی، موجب بطلان روزه است.
غنا که آن را به گرداندن آواز در گلو و کشیدن آن تعریف کردهاند،
حرام است.
گلوی حیوان هنگام
ذبح باید رو به
قبله باشد. داخل کردن کارد در زیر حلق حیوان و بریدن آن از پایین به بالا مکروه و بنابر قولی حرام است.
• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهمالسلام)، ج۷، ص۲۷۵.
