ثِقَل (صرف و نحو)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
ثِقَل از اصطلاحات
ادبیات عرب سببى نحوى است براى ظاهر نشدن علامتهاى
اعراب در «
واو» يا «
یاء» در آخر
کلمه.
اين علامتها، به سبب سنگينى، در تقدير گرفته مىشوند.
ثِقَل در اصطلاح
ادبیات عرب سببى نحوى است براى ظاهر نشدن علامتهاى
اعراب در «
واو» يا «
یاء» در آخر
کلمه. اين علامتها، به سبب سنگينى، در تقدير گرفته مىشوند.
اين سبب نحوى در حالتهاى زير مىآيد:
• جاءَ القاضي. (قاضی آمد).
• مَرَرتُ بالقاضي. (از کنارِ قاضی گذشتم).
۲. در اسم منقوص
نکره، ضمّه در حالت رفع، و كسره در حالت جرّ در «ياء» محذوف، مقدّر مىشوند:
• جاءَ قاضِِ. (قاضیای آمد).
• مَرَرتُ بِقاضِِ. (از کنارِ قاضیای گذشتم).
۳. در
فعلی كه با «واو»، پايان مىپذيرد، در حالت رفع، ضمّه در «واو»، مقدّر است:
يَدعو. (میخواند).
۴. در فعلى كه به «ياء»، پايان مىپذيرد، در حالت رفع، ضمّه در «ياء» مقدّر است:
نَطوي. (میپیماییم).
برخی از شواهد قرآنی مربوط به
ثقل در ادامه ارائه خواهد شد:
•
فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی، دحداح، انطوان، ص۱۳۴.