تَوَکُّل (مفرداتقرآن)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
تَوَکُّل (به فتح تاء، واو و ضم کاف مشدد) از
واژگان قرآن کریم به معنای قبول وکالت و اعتماد است.
مشتقات
تَوَکُّل که در
آیات قرآن آمده عبارتند از:
تَوَکَّلْتُ (به فتح تاء، واو و کاف مشدد) به معنای اعتماد و تفویض امر کردم؛
تَوَکَّلْ (به فتح تاء، واو و کاف مشدد) به معنای واگذار کن، است.
تَوَکُّل به معنای قبول وکالت و اعتماد است.
راغب گوید: توکّل دو جور است؛ گویند: «
تَوَکَّلْتُ لفلان» یعنی قبول وکالت از او کردم و «
تَوَکَّلْتُ علیه» یعنی به او اعتماد کردم و امیدوار شدم.
در
مصباح المنیر و غیره نیز هر دو معنی نقل شده است.
طبرسی فرموده:
تَوَکُّل به معنی اظهار
عجز و اعتماد به غیر است و توکّل علی اللّه واگذار کردن کار به
خدا و اطمینان به تدبیر اوست.
نتیجه اینکه:
تَوَکُّل چون با «علی» متعدی شود به معنای اعتماد و تفویض امر است.
به مواردی از
تَوَکُّل که در
قرآن به کار رفته است، اشاره میشود:
(عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ عَلَیْهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُتَوَکِّلونَ)
«بر خدا اعتماد و تفویض امر کردم تفویض کنندگان کار خود را به او واگذارند.»
(وَ تَوَکَّلْ عَلَی الْعَزیزِ الرَّحیمِ)
«کارهایت را به
عزیز رحیم واگذار کن.»
•
قرشی بنابی، علیاکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله «توکل»، ج۷، ص۲۴۰.
