تمییز عدد (صرف و نحو)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
تمییز عدد از اصطلاحات
ادبیات عرب، اسمی است که پس از
عدد میآید و ابهام آن را برطرف میکند.
تمییز عدد که به آن
معدود نیز گفته میشود، بر حسب نوع عدد، حالت اعرابی متفاوتی میپذیرد.
تمییز عدد در اصطلاح
ادبیات عرب اسمی است که پس از
عدد میآید و ابهام آن را برطرف میکند.
تمییز عدد که به آن
معدود نیز گفته میشود، بر حسب نوع عدد، حالت اعرابی متفاوتی میپذیرد.
• «ثَلاثَةُ رِجَالٍ» (سه مرد).
• «اَلْفُ قَرْیَةٍ» (هزار روستا).
•
تمییز عدد همراه با اعداد، از «
أَحَدَ عَشَرَ» تا «
تِسعَةٌ وَ تِسعونَ»، منصوب میشود:
• «عِشْرونَ رَجُلًا» (بیست مرد).
• «ثَلاثَ عَشْرَةَ قَرْیَةً» (سیزده روستا).
تمییز عدد به لحاظ صرفی و نحوی دارای ویژگیهای زیر است:
۱. تمییز عدد همواره
مفرد است، مگر با عدد از «
ثَلاثَة» تا «
عَشرة» که تمییز آن
جمع قله و
مجرور است:
• «ثَلاثَةُ اَشْهُرٍ»: «
اَشْهُرٍ» جمع قله «
شهر» تمییز برای «
ثَلاثَة» و مجرور است. در تمییز اعداد ۳ تا ۱۰ از جمع قله استفاده میشود نه
جمع مکسر. (شهور)
۲. اگر جمع قله وجود نداشته باشد؛ آن وقت از جمع مکسر استفاده میشود:
• «سَبْعَةُ عَبِیدٍ»: «عَبِیدٍ» جمع مکسر «عبد» تمییز برای «سَبْعَةُ» و مجرور است.
در ادامه برخی شواهد قرآنی مربوط به
تمییز عدد ارائه میشود:
•
فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی، دحداح، انطوان، ص۱۲۸.