اِنْفاق (مفرداتقرآن)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
اِنْفاق (به کسر الف و سکون نون) از
واژگان قرآن کریم به معنای اخراج
مال است.
در اصطلاح
شرعی یعنی خرج مال در
راه خدا اعمّ از
واجب و
مستحبّ و از چیزهایی است که
قرآن و
روایات درباره آن بسیار تشویق کردهاند.
آن یکی از اسباب تعدیل
ثروت و پرکردن شکاف جامعهها است.
بخل و امساک هر قدر مذموم و منهیّ است در مقابل، انفاق مانند آن و بیشتر از آن ممدوح میباشد.
مشتقات
اِنْفاق که در
آیات قرآن آمده عبارتند از:
تُنْفِقُوا (به ضم تاء، سکون نون و کسر فاء) به معنای خرج میکنید؛
الْاِنْفاقِ (به کسر الف و سکون نون) به معنای خرج کردن، اخراج مال؛
یُنْفِقُونَ (به ضم یاء، سکون نون و کسر فاء) به معنای انفاق میکنند، است.
اِنْفاق به معنای اخراج مال است.
وجه
تسمیه انفاق از آن است که شخص مال را به آن وسیله از دستش خارج میکند و یا فانی مینماید.
به مواردی از
اِنْفاق که در قرآن به کار رفته است، اشاره میشود:
(وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ فَاِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِیمٌ.)
«آنچه از مال در
راه خدا خرج میکنید،
خدا به آن دانا است.»
(قُلْ لَوْ اَنْتُمْ تَمْلِکُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّی اِذاً لَاَمْسَکْتُمْ خَشْیَةَ الْاِنْفاقِ.)
«بگو: اگر مالک خزائن
رحمت پروردگارم بودید، آن وقت از خرج کردن
امساک میکردید، از
ترس آنکه خرج کنید، تمام شود.»
راغب آن را لازم و به معنی تمام شدن دانسته است.
انفاق در اصطلاح شرعی یعنی: خرج مال در راه خدا اعمّ از
واجب و
مستحبّ و از چیزهایی است که
قرآن و
روایات درباره آن بسیار تشویق کردهاند و آن یکی از اسباب تعدیل
ثروت و پرکردن شکاف جامعهها است،
بخل و امساک هر قدر مذموم و منهیّ است در مقابل، انفاق مانند آن و بیشتر از آن ممدوح میباشد.
(الَّذِینَ یُنْفِقُونَ اَمْوالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ ثُمَّ لا یُتْبِعُونَ ما اَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا اَذیً لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ.)
(كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند، سپس به دنبال انفاقى كه كردهاند،
منّت نمىگذارند و آزارى نمىرسانند،
پاداش آنها نزد پروردگارشان محفوظ است.)
(مَثَلُ الَّذِینَ یُنْفِقُونَ اَمْوالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِی کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ یُضاعِفُ لِمَنْ یَشاءُ.)
(كسانى كه اموال خود را در راه خدا
انفاق مىكنند، همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند؛ كه در هر خوشه، يکصد دانه باشد و خداوند آن را براى هر كس بخواهد، دو يا چند برابر مىكند.)
نیز آنان را به زارعی تشبیه کرده که با کاشتن یک دانه، هفتصد دانه بلکه بیشتر به دست میآورند مانند آیه فوق.
قرشی بنابی، علیاکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله «انفاق»، ج۷، ص۹۸.
