• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

اسب

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف





اسب چارپایی معروف است که در کار کشاورزی و مسابقات اسب‌دوانی و غیره کاربرد دارد. از آن در باب‌های طهارت، صلات، زکات، جهاد، سبق و رمایه و اطعمه و اشربه سخن گفته شده است.



ادرار و سرگین اسب پاک است.


خواندن نماز در اصطبل اسب مکروه است.


دادن زکات مادیان در صورت چرنده بودن در طول سال در چراگاه طبیعی و سپری شدن یک سال از زمان مالکیّت آن، مستحب است، و مقدار آن، دو دینار برای هر رأس اسب تازی و یک دینار برای اسب غیر تازی است.


به قول مشهور، در تقسیم غنائم جنگی، باید به اسب سوار یا کسی که همراه اسبش به جهاد آمده است، دو سهم و به پیاده، یک سهم داد. قول مقابل مشهور، دادن سه سهم به اسب سوار است.

۴.۱ - آوردن چند اسب در جنگ

اگر کسی در جهاد چند اسب آورده باشد، تنها برای دو اسب، سهم منظور می‌شود.

۴.۲ - غنیمت اسبان پیر، لاغر و ناتوان

در ثبوت این امتیاز برای اسبان پیر، لاغر و ناتوان که در نبرد با دشمن به کار گرفته نمی‌شوند، اختلاف است.

۴.۳ - غنیمت اسب عاریه یا کرایه شده

اسبی که برای جنگ به کرایه یا عاریه گرفته شده، از این امتیاز برخوردار است و سهم آن به سوارکارش داده می‌شود.

۴.۴ - عنیمت اسب غصبی

البته به اسبی که به طور غصبی و بدون آن که صاحبش حاضر باشد، به جبهه آورده شده سهمی تعلّق نمی‌گیرد.


مسابقۀ اسب‌دوانی از جمله مسابقاتی است که در شرع مقدس حتی به صورت شرط‌بندی، مشروع دانسته شده است.


اسب، حیوانی پاک و حلال گوشت است؛ هر چند خوردن گوشت و به قول مشهور، شیر و نیم خوردۀ آن کراهت دارد.
[۱۲] جواهر الکلام ج۱، ص۳۸۱.






فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۱، ص۴۰۳.    


رده‌های این صفحه : جهاد | فقه




جعبه ابزار