به بیان دیگر، اراده شارع در به جا آوردن کاری توسط مکلفان و به اختیار آنها، مثل اراده خداوند به انجام عبادات و واجبات از سوی بندگان به اراده و اختیار خود آنان و هم چنین اراده قانون گذار به رعایت قوانین از سوی مردم، اراده تشریعی نامیده میشود.
در اراده تکوینی، متعلق اراده در خارج ایجاد میگردد، اما در اراده تشریعی، متعلق آن در ظرف اعتبار ایجاد میگردد و ایجاد آن در خارج از طریق مکلف و اراده او مطلوب است.
