ابن عمید
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
ابن عمید (حدود
۳۰۰-
۳۶۰ق)، یکی از وزیزان دربار آل بویه و عالم به
فلسفه،
ادب، کتابت و
سیاست بود.
ابن عمید به بیشتر فنون علمی روزگار خویش آگاهی داشت؛ ولی از
شرع و
فقه اسلامی چیزی نمیدانست. برای همین، اگر کسی از امور دینی و فقهی از او میپرسید، ناراحت و خشمگین میشد.
ابوالفضل محمد بن حسین بن محمد مشهور به ابن عمید، صاحب فضل و دانش فراوانی بود و در فلسفه، ادب، کتابت و سیاست، سرآمد روزگار خویش شناخته میشد؛ به گونهای که به او لقب
جاحظ ثانی داده بودند.
ابن عمید پس از درگذشت
ابوعلی قمی (وزیر
آل بویه به سال
۳۲۸ق) به سمت وزارت
رکن الدوله،
ابوعلی حسن بن بویه دیلمی برگزیده شد.
ابن عمید با
صاحب بن عباد (وزیر معروف آل بویه) دوستی و مراوده بسیار داشت و از محضر او بهره بسیار برد. جمعی از شاعران در زمان وزارت ابن عمید به محضر او رفتند که از جمله آنها
ابوطیب متنبی بود. متنبی قصایدی را در مدح و ستایش ابن عمید سرود و سیصد هزار
دینار پاداش گرفت.
ابن عمید به بیشتر فنون علمی روزگار خویش آگاهی داشت؛ ولی از شرع و فقه اسلامی چیزی نمیدانست. برای همین، اگر کسی از امور دینی و فقهی از او میپرسید، ناراحت و خشمگین میشد.
ابن عمید آثاری چون:
- الخَلق و الخُلق،
- المذهب فی البلاغات،
- دیوان رسائل
- و دیوان شعر از خود به یادگار گذاشت.
ابن عمید سرانجام پس از ۲۴ سال وزارت که با حسن تدبیر، سیاست و
شجاعت خویش، نقش مؤثری در دربار آل بویه ایفا کرده بود، در
صفر و به نقلی در
محرم سال ۳۶۰ هجری در
ری و به نقلی در
بغداد از دنیا رفت و فرزندش ابوالفتح به جای او نشست.
• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، برگرفته از مقاله «محمد ابن عمید»، ج۲، ص۳۳۳.
