إِمّا (مفردات‌قرآن)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
إِمّا (به کسر الف و تشدید میم) از
واژگان قرآن کریم و دارای معانی
شکّ،
ابهام،
تخییر،
اباحه و
تفصیل است.
إِمّا پنج معنى دارد: شک، ابهام، تخيير، اباحه و تفصيل.
به مواردی از
إِمّا که در قرآن به کار رفته است، اشاره می‌شود:
(وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِاَمْرِ اللَّهِ اِمَّا یُعَذِّبُهُمْ وَ اِمَّا یَتُوبُ عَلَیْهِمْ)
«وضع و آینده آن‌ها مبهم است یا خدا عذاب می‌کند و یا می‌بخشد»
اِمَّا در اینجا
ابهام است.
(اِمَّا اَنْ تُعَذِّبَ وَ اِمَّا اَنْ تَتَّخِذَ فِیهِمْ حُسْناً)
«اختیار داری خواه عذاب بکنی و خواه نیکو رفتار نمایی»
اِمَّا در اینجا تخییر است.
(هَدَیْناهُ السَّبِیلَ اِمَّا شاکِراً وَ اِمَّا کَفُوراً)
(ما راه را به او نشان داديم، خواه شاكر باشد و پذيرا گردد يا ناسپاس.)
اِمَّا در اینجا
تفصیل است.
•
قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله «اما»، ج۱، ص۱۲۲.
